Eşim kişilik olarak sinirli ve fevri:(

belirleyici olan yol benim tarafımdan zaten ılımlı yaklaşırım genellikle. İkimiz de ünv. mezunuyuz. Bunu dediğiniz gibi eğitimle ilişkilendirmemek lazım. ''Ben dilini'' kullanıyorum. Ama değişeceğini sanmıyorum. En son, ''beni yüzde yetmiş değiştirdin zaten eski sinirli yapımdan, Allah'tan sen sinirli, sert değilsin,öylesi kadınla hiç yapamazdım '' diyor.Bu kadar mı olur yani? Ayrılmak istiyorum kabul etmiyor.''Seni seviyorum benim tersliğime ver'' diyor.Seven incitmez ama benim mantaliteme göre

kötü niyetli olmadığını biliyorum.Moralimi bozuk görsün gece üç,dört olsa dışarı çıkartır gezdirir, havas alıp,mutlu olayım diye.Bebeğimize benim kadar gece kalkmıştır yardıma.Banyosundan, altını değiştirmeye kadr.Bir şey canm istse al demesm bile konuşmamdn anlar devresi günü kendiliğnden alır,şaşırtır beni.Yorgunsam kahvaltı hazırlar,problem yapmaz öyle şeylri.Sevdğini biliyorum.İlk aşkı benmişim.Ailesi de dedi;''senden önce kız arkadaşı olmadı hiç''diye.Ama çabuk sinrlenmesi götürüyr her şeyi

en son dün sinirlendi ama yine her zamanki gibi bir kaç dakika. Bu sefer dedim ki; ''istersen binlerce ton gül dök ayaklarıma, artık bitsin''. ''Yapma bunu bana'' dedi. Öyle sarıldı ki kemiklerim kırıldı sandım. Bırakmadı yarım saat:( ''seni hiç üzmek istemem, emin ol sana değil bu tepkim, ben zaten elimden geldiğince değiştirmeye çalışıyorum kendimi. Sanki sana eziyet ediyorum. Tamam bazen ani parlamalarım oluyor. Haklısın ama öfke kontrolü makalelerini okuyorum. Sen her şeye değersin'' diyor:(

konuştum. Aslında kendisi realist biri her ne kadar merhametli ve vicdan sahibi olsa da. Hukukçu. Duygusaldır da hatasını anlasa özür dilemekten utanan biri değil. Beni yumşatmaya çalışsa tanırım eşimi anlardım. O içinden gelmeyeni trilyon verseniz yapacak biri değil. Dediği ne hissettiğiyle direk doğru orantılıdır. Dediğiniz şekilde, ben dili kullandım. Kırıldığımı, incindiğimi söyledim. Sana kıyamıyorum, emin ol ben senden sonra çok değiştirdim kendimi, sen bana sakin yaklaşmasan ben evliliği

yürütemezdim. Sana karşı değil, sanırım bizim ters, muhalif bir tarafımız var aile olarak'' dedi. İlkelidir, maddiyat için hiç bir doğrusundan ödün vermez. İpe götürseler yalan konuşamaz. Samimi olduğunu biliyorum ama keşke şu çabuk parlama olayı olmasa. Siz de benzer durumdayım demiştiniz? Sizin ne gibi tecrübeleriniz oldu bu özelliğinizde? Muhtemelen olumsuzdur karşı taraf için hissedilen. Ben gibi.Yansıması, dönüt olarak algılanması ne yönde oluyor size?Neden bu yönünüzden soyutlanılınamıyor?

bu arada tepkimde blöf yapmam ve eşimde bilir benim inanmadığımı yapmayacağıma.

''Siz de benzer durumdayım demiştiniz? Sizin ne gibi tecrübeleriniz oldu bu özelliğinizde? Muhtemelen olumsuzdur karşı taraf için hissedilen. Ben gibi.Yansıması, dönüt olarak algılanması ne yönde oluyor size?Neden bu yönünüzden soyutlanılınamıyor?'' diye sormuştum?

bekarken nişanlılık sürecinde yine böyleydi hatta daha fazla. Nişanı bozdum. Ayrılmak istedim. Evimize geldi. Babam; oğlum sen çok iyi bir insan olabilirsin ama kızımız istemiyor, demek ki uyumsuzluk var aranızda'' dedi. Yüzüğü verdi ona, almadı. Tekrar verdi almayınca bu seferde; ''saygısızlık olmasın size*almayacağım'' dedi. Babamda masaya koydu. Aldı oradan cebine koydu. Ben atmasını istedim. Atmamış saklamış. Teline cevap vermedim. Ayrıldım uzun süre görüşmedim. Ama peşimi yine bırakmadı.

sevdiğinden kuşkum yok ama bunu kontrol altına alması lazım. Ben normalde dominant, basıcı biri olsa, kuşkulu, sorgulayan, şüpheci bir hanım belki sinirlerini yıpratıyor olduğumdan kısmen de olsa haklılık payı olabilirdi. Çoğu zaman cebi masada duru, bakmam bile, gerek duymam. Ya da ne alırsa alsın tercihlerine karışıp moralini bozmam sadece fikir yürütürüm ama sıkmam. Böyle olmama rağmen sinirli olmaması gerektiğini düşünüyorum. Hani bazı bayanlar vardır, dır dırcı, alaycı v.s öyle olsam hadi

anlayayım ama değilim. Siz peki özel değilse nelerden dolayı kırıldığını düşünüyorsunuz nişanlınızın? Sizin ne gibi tavırlarınız vardı?

gizlenebilirsiniz. O takdirde anlatmanız daha sağlıklı olur kanımca. Kendimi geliştirdim yüzde yetmiş düzeldim diyor:(

ölçme terazide olamaz zaten. Duygu, tavır durumu sonuçta. Az önce aradı yine, ama ben çok yoruldum. Ne yapabilirim? Sizin yanlış tavırlarınız neydi yüzeysel olarak genel hatlarıyla yazamaz mısınız? Nişanlınız tepki koyacak kadar?

üste taşıdım cevabınızı. Gizlermisiniz nikinizi lütfen.

siz bilirsiniz.Peki nasıl bir yol aldı durumunuz? Kesin barışmayacak mı dersiniz? Ben ne yapayım dersiniz? Konuştum. Çok kez. '' değişmeye çalışıyorum, inan sana kıyamıyorum. Evet hatalarım oluyor ama sevdiğimden en ufak bir kuşkun olmasın'' diyor. Bende; ''sevme böyle seveceksen hiç, sadece saygı duy ama sevme'' diyorum. Öyle farklı iki aileden gelme kişilikleriz ki. Ailesinde hep gürültü, tartışma, stres. Bizde ise babam çok nazik biri, efendi, anlayışlı.Bana istemeye geldiklerinde rahmetli

anneannem; kızım bakışlarıyla annesi nerdeyse seni yiyordu. Çok hain bakıyor ezer gibi'' demişti. İlk kez annesini o zaman gördüm. Hepimiz çok garipsemiştik .Ailecek. Ama bunu sevdiğim adama bağlamamıştım. Sonuçta her kes kendinden mesuldür diye. Annesi çok saygısız, art niyetli, fesat biri. Babası sürekli fevri. Böyle bir aile yapısı var ve onlara göre normal. Ama ben alışık değilim hiç. Allahtan eşimin bakışları öyle değil. ama eşim değil. Fakat sert ve sinirli yönü ailesiyle çok özdeşiyor.

Bunun genetik bir miras olduğunu düşünüyorum. O ailede bende yetişseydim öyle mi olurdum büyük bir soru işareti beynimde... Bunlara sığınılmayacak kadar rahatsız olduğum aşikar. Ama anlamaya , çok yönlü bakmaya çalışıyorum. Yoruldum artık. Bitsin istiyorum. Az önce aradı;'' sen çok iyi bir insan olabilirsin ama ben yapamıyorum '' dedim. İşteydi geleyim mi eve dedi. Toplantısı var istemedim. Öyle kapris, trip durumu değil bendeki. Yapmam da bilir zaten:( Ne yapmalıyım? Bazen uyurken hissediyorum

başımın ucuna oturup bana bakarken ağladığını:(

elimden geldiğince oldukça fazla yollar denediğimi düşünüyorum. İnsanız muhakkak bizimde hatalarımız vardır. Ama en azından arkasında durup özür dileyebiliyorum. Yada en aza indirgeyebilirim kırıcı olmayı. Evet sevgi tek başına yeterli olmuyor kesinlikle. Olsaydı emin olmama rağmen bu şekilde olmazdı. Kaç kere söyledim ''beni kaybedeceksin'' diye. Ama o her ne kadar değiştiğini söylese de nihayi olarak ben üzülüyor muyum?Evet. O zaman bir aksaklık var ki ben gibi sabırlı biri artık taşıyamıyor.

ailesini tanıdıktan sonra oğullarının böyle olması garipsemem lazım ama o zaman kendi aile yapısıyla örtüşebilecek biri ile evlenmeliydi. Benim böyle bir karakterim olduğunu biliyordu. Bunu ona da söyledim. '' ben sinirli-gergin bir kadınla yapamazdım'' diyor.O halde ben öyle değilsem bunun kıymetinin bilinciyle mi davranıyorsun? '' dediğimde bana '' seni seviyorum, elimden geldiğince değişmeye çalışıyorum'' diyor. Artık en son ''sen hiç değişme, böyle kal, ben gideyim'' dedim. Sevgi çözüm değil

''biz ayrılırsak her şeyimi bırakırım , işimi, kendimi'' demişti. Ben eşyalarımı toplarken evde çocuğumuza belli etmeden o etkilenmesin diye. ''Dedenlere gidelim, bizi özlemişler belli bir süre '' dedim. Onun psikolojisi kendimden, mutluluğumdan çok daha öncelikli. Bu esnada kızım yanıma geldi ben içerdeyken; ''babam benim adımı neden söylemiyor, beni tanımıyor, hasta mı, bir garip'' dedi. Koştum hemen öyle boş gözlerle bakıyor.Sürekli; ''gitti eşim'' diyordu.Çok korktum, üzüldüm.Kızımı odasına

bıraktım. ''Babanın başı ağrıyor '' diye. bir iki gün böyle hafıza kaybı gibi bir durum yaşadı. Beni tanımadı, ''yanındayım şu an '' desem de, ikna edemedim. Sürekli, ''gitti'' diyordu. Çok çaresiz hissettim kendimi. O haliyle bıraksam vicdan yapıcam bırakmasam ben üzülüyorum. Biz ayrılsak ta mahkeme salonunda saatlerce sarılır ağlarız bir birimize bununda farkındayım:(

konuştum alanım gereği kısmen de olsa psikoloji eğitimi aldım. ''Eşimin beni sevdiğini, bunun ondaki karakter yapısıyla alakalı olduğunu'' söyledi psikolog.

işte vurgulamak istediğim şu;'' sevgi yeterli değil. O anlattığım olaydan bir kaç gün sonra sen mutlu olacaksan, üzülmeyeceksen giderim ben her şeyi sana bırakırım evi, arabayı. Ben kiralık bir yer tutarım.Ama sen üzülmeyeceksen eğer buna da razıyım dedi. Zaten kendisi hukukçu. Avukata gerek var mı dedim.Davayı aç.''Tamam'' dedi. Mahkeme yolunda arabayı durdu, sarıldı ağladı belki bir saatten daha fazla.''Olmuyor, yapamıyorum'' diye sarıldı.''Sen mutlu olasın diye tamam dedim ama olmuyor'' dedi.

hayır, acıma yok kesinlikle. Eşimde de acındırma gibi bir eğilim. O zamanda bana arkasını döndü ağladığını görmemem için. Ben anladım ve yüzünü çevirdim ağlıyordu. Ben de kız arkadaşınız gibi eşimi çok seviyorum.Bugün dense ki yaşaması için kalbin lazım, klasik olacak belki ama düşünmem veririm. Aşk-sevgi başka. Ama bir de realite var. Sevgi, bağlılık gibi bir hissiyat eksikliği, azlığı değil. Bizim evlenmemiz kolay olmadı. Ailem kabul etmedi uzun süre. Tüm zorluklara rağmen eşim ayrılmadı. Tüm

bu zorluk ve badireleri aştıktan sonra daha özenli davranması gerekmez mi mantıken? Ona göre evet ama bana göre sıfır kredi kaldı ki sanki . Böyle düşünmememin sevgi yoğunluğu unsuruyla alakalı değil. Alttaki yorumda örnekledim neler yapabileceğimi. Canımdan geçebilirim. Ama sevgi yetmiyor. Sinirlerini tamamen aldıramaz da. Bilemiyorum nasıl bir tavır belirlemem gerektiğini. Şu an bir görüşmede ve benim üzüldüğümü bildiğinden sürekli mesaj atıyor, ''seni seviyorum'' diye. İnanın ne düşüneceğimi

artık belirleyemiyorum. Zihnim bulanık. Tasarrufu ana ait olmayan bir iradem var sanki, ki ben zaten oldukça merhametli ve duyarlı birisiyim. Ama ya bu fevri hallerini bırakacak, ya da beni .

artık belirleyemiyorum. Zihnim bulanık. Tasarrufu bana ait olmayan bir iradem var sanki, ki ben zaten oldukça merhametli ve duyarlı birisiyim. Ama ya bu fevri hallerini bırakacak, ya da beni

eğitim okudum ama çocuktan dolayı çalışmadım. Onun bakıcı elinde büyümesine vicdanım el veremedi. Evet sabırlı, uyumlu birisiyim. Oldukça sabrettim, bir çok kez konuştum. Her seferinde aslında bir öncekine göre iyileşme gördüm ama ben artık krediyi tükettim sanırım. Sıfır sinir olacak nerdeyse beklentime göre. Olduğunda önceki fevrilerini hatırlatıcı unsur oluyor bende. Tamam insanız hepimizin anlık da olsa böyle boşlukları, zaafları olabilir. Bunu anlarım da. Ama ailesinin özellikle annesinin

dominantlığı, baskın tutumları beni zaten fazlasıyla üzmüştü. Dış müdahaleler yıpratmıştı. Zaten annesini özelikle hükm eden biri olduğunu yazmıştım. Saygı duymayı bilmez karşısındakinin tercihlerine. Çok kırıcı ve yıpratıcıydı. Eleştiri olur buna açığım da zaten. Ama o yapıcılıktan çok uzak, yıkıcı eleştiri yapan birisi idi. Belli bir yere kadar taşıdım annesini. Kırmamak için. Saygı duydum büyük diye. Art niyetli ve sürekli açık arayan bir insanla muhatap kalmak .ok çok zordur. Bunu yaşamayan

içselleştiremez. Ben sadece büyük diye sustum. Yoksa tek cümlemle dövmekten çok daha beter bir psikolojiye sokamaz mıydım? Pek ala ama kendime yakıştıramadım. Eşimde konuştu defalarca '' yuvamıza karışma, gölgeni çek, üzme bizi huzurumuz bozma'' diye. Annesindeki hırs, kıskançlık ve ucuz egosunu tatmindi. Uzatmak istemiyorum, kuşatıcı, kollayıcı olmadı bir anne olarak. Zaten istemeye geldiklerinde anneannem rahmetli demişti ''bu kadın yer seni'' diye.Büyüklerin tecrübesi. Eşimi bunlardan bağımız

tutuyorum. Belki de yıpratıcı unsur bunlardır temele inildiğinde. Eşimin de fevriliği bunları hatırlatıyor. Tamam zaten yapı olarak gerginliğe, tartışmaya açık biri değilim. Sakinimdir. Alışık değilim sesim bile kolay kolay yükselmez.

Gittik.Bana;''sen yapıcı, -sakin,çözüm odaklısın ama eşinin yetiştiği ortam çok daha farklı.Aile yapılarınız zıt.Sen sakin olabilirsin ama eşin fevri.Bu demek değildir ki sana değer vermiyor. Bilakis seni seviyor.Ayrılmayı düşünmeyecek kadar'' dedi.Eşimin ailesi oldukça fevri,sinirli,kaba insanlar.Bekarken eşim daha çok özdeşiyordu aile yapısıyla Bana;''seninle evlendikten sonra olumlu anlamda çok değiştim''diyor.Sinirli biri ama en fazla bir kaç dk.sürer gönlümü hemen alır.Ama kırıldıktan sonra