Ölümü düşününce hayatta neye üzüldüysem ve ya ne beni sevindirmişse hepsi anlamsız geliyor. size de oluyor mu?

Halen yaşıyorsak, zaman kavramı içinde varlığımızı hissedebiliyorsak kendimize sormamız ve üzerinde en çok yoğunlaşmamız gereken mevzu, Ben kimim? , Bu hal neyin nesi? Bu dünyadaki nihai amacım ne? Tüm ömrümü karşı cinsi elde edebilmek ve elde ettikten sonra memnun edebilmek için mi nefes alıyorum? Kariyer sahibi mi olmak , mal mülk sahibi mi olmak hayatın asıl gayesi? Dertler, üzüntüler bir 20 yıl sonra halen aynı derecede ızdırap verecek mi? Sorularını sorarak nihai ve olmazsa olmaz amaç olarak zihinlerimizde inşa ettiğimiz karşı cinsi elde etme eyleminin, hayatımızın tüm noktasında ne kadar içi boş ve insanlığın beyin hücrelerinde ve zihinlerde gereğinden fazla işgal edip, aklı işlevsellikten körelten, komplike düşünebilen zihni, tek tip düşünsel yapıya esir edip , sormamız gereken asıl soruların önüne ket vurup, aklı kullanma melekelerini iştigal eden nihai olmayan boş bir anlamsızlığı hayatımızın baş köşesine oturttuğumuzu anladığımız gün, insanlık, aklına saygısızlık ve haksızlık etmeyip, formatlandığı programa tabi olmaya başlayacaktır.

doğru yoldasın ama başındasın. Benden demesi fazla düşünme gazı kaçmış kolaya dönüyor hayat bişey yapasın gelmiyor. nerden biliyorsun diye sorma