Yolun sonuna gelmek?

Son dönemlerde sürekli aklımda olan bir şey artık. Bir türlü silip atamıyorum kafamdan. Kendimi çok çaresiz hissediyorum. İstediğim gibi bir gelecek görmüyorum. Maddiyatta sahip olamayacağım şeyler değil fakat maneviyatımda hiçbir şeye sahip değilim. Artık çok yoruldum. Kiminle konuşacağımı bile bilmiyorum. Kimsem yok. Kendimi çıkmazda hissediyorum. Bu bir yardım çağrısı veya teselli umudu için yazılmış bir şey değil. Troll falan da değilim. Sadece son kez içimi bir yere dökmek istedim. Birileri beni duysun istedim. Bir ya da iki gün sonra burada olmayacağım. Eskiden korkardım, fiziksel acıdan dolayı. Artık buna karşı bile tepkisizim. Sanki son sınırındayım artık her şeyin. Sadece yazmak istedim. Senelerdir yaptığım gibi. Geçmişimdeki acıları, her şeyi yazdım. Ve benimle birlikte son bulması için gitmeden önce onları da yakacağım. Kimse kim olduğumu bilmiyor veya burdaki kimse için bir şey ifade etmiyorum. Ama sadece yazmam lazımdı. Sadece bunu yapmam gerektiğini hissettim. Umarım benim gibi ve benden daha umutsuz haldeki insanlarda ya bir an önce bir şeyleri yoluna koyarlar ya da hayatlarında hiçbir şeye kendileri karar veremeyen insanların en azından kendi sonlarını kendileri yazmalarına izin verir birileri. Umarım şans eseri kurtarılmam. Şans yıllardan beri ilk defa bu zamanda beni bulursa işte o zaman eminim ki evren bana götüyle gülüyor. Hoşçakalın, beni tanımayan ama hayatımdaki bir çok insanın aksine bir kaç saniyesini yazdıklarımı okumak için ayırıp hayatıma kısa bir an için dahil olan insanlar. Umarım kimse bu seviyeye gelmez. Çünkü çok acıtıyor. Umarım birileri kırılma noktasına gelene kadar onlara yardım eli uzatacak birileri olur hayatlarında. Umarım kimsenin umudu benimki kadar kırılmaz. Umarım mutlu olursunuz. Hoşçakalın...