Yakinini kanserden kaybedenler var mi?

Aslina bakarsaniz nasil bir haldeyim bilemiyorum. Insanlar inanilmaz derecede metanetli oldugumu soyluyorlar. tabi icte olan seylerin tarifi yok. 1 ay once canimdan cok sevdigim babami akciger kanserinden kaybettim henuz 45 yasindayken. Daha umutlari idealleri hedefleri varken. Ben babamla mesafeli olmadim hep icli disli oldum babamla bebek gibi sevdim hep onu. 16 aydir kemoterapi savasi veren babamin hep yaninda oldum annem calistigi icin onunla sabahlari kemoya gittim her anina sahit oldum. yoruldugunda terlediginde agri cektiginde icimde firtinalar koptu. icimde atlatacagina dair kendimi inandirmaya calistim ta ki Bu lanet hastalik babami komaya sokana kadar. yogun bakimin onunde caresizligi ogrendim. Bagira bagira sarkilar soyledim onun sevdigi sarkilari.. Doktorlar bile agladi o yakisikli adamin gidisine. Psikolojim yerle bir oldu o gidince icimde ayaklarimdan beynime dogru bir fuze ucacak ve beynim patlayacakmis gibi his olusuyor. Okuluma zor adapte oldum Allahin izniyle vizelerden iyi aldim ama hergun biraz daha eksiliyorum insanlarin babalariyla olan iliskisini gorunce. Sizler de yasadiniz mi hic? nasil sabredebildiniz? ve bir de Allah rizasi icin bir fatiha okur musunuz