Hiç gözlerinizin önünde biri öldü mü?

11 yaşındaydım.

Çamlıca'daki evimizden çok yabancısı olmadığım bi yere taşınmıştık. Ufaktı ama neşesi büyük bir yuvaydı. O zamanlar yaşımdan dolayı pek idrak edemediğim şeyler olurdu ama anlardım. Kendi içimde tutar, ileride ne için yapıldığını düşünüp, sorularıma cevap bulurdum.

Bir yaz gecesiydi, sıcağın gece ayazına bile galip geldiği bir yaz. Yatağım tam cam kenarındaydı. Sokak lambasıyla aynı hizadaydık ve bazı geceler ateş böceklerinin ışıkla dansına tanık olurdum. Çok güzeldi..

Aniden bir çığlık duydum, uykum hafifti ve hemen gözlerimi araladım. Gözüm tavana bakıyordu, derken çığlığın yakınlardan geldiğini anladım. Nasıl oldu bilmiyorum ama kendimi hemen cama attım. Aşağıya bakıyordum, bir adam vardı. Önce simasını tanımaya çalıştım fakat yabancıydı. Belki ses tonunu benzettim, belki de gecenin ve uykumun bölünmesinin verdiği şuursuzluk, bilinmez. Adam bağırıyordu, "çocuklarımı göster bana" diye. Yukarıdan bir kadın bakıyor fakat hiç tepki vermiyordu. Adamın elinde bir bidon vardı ve içi doluydu. Önce yaptıklarını anlamaya çalıştım, neden bağırıyordu ve neden içeride değil de dışarıda tartışıyorlardı diye. Sonra ben olanları tam anladım ki, adam o anda elindekini başından aşağıya döktü.

Henüz annemler uyanmamışlardı, odalarının arkada olmasından dolayı olsa gerek. Ben şaşkın ve korkulu bakışlarla olanları izlerken, karşımızda oturan Arzu abla, gir içeriye Azra diye bana çığlıklar savuruyordu. Fakat ben olanlardan dolayı onu duymuyordum bile.

Adam neredeyse 10 litrelik bidonun hepsini üzerine boşalttı ve bir kibrit çaktı. O an, gece olmasına rağmen adeta gündüz gibi oldu. Gözlerim dolmuştu, dudaklarıma hakim olmadan titriyordu. Gözlerimden istemsizce 2 damla aşağıya doğru bıraktı kendini. Yutkunmaya çalıştım ama olmadı. Öylece kaldım. Çığlıklar, feryatlar adeta kabus gibiydi. 15 dakika sonra ambulans geldi. Adamı sedyeye taşımaya çalıştılar ama başarılı olamadılar. Çünkü derisi yapışmıştı yere ve onu oradan almakta güçlük çektiler. O kadar kötüydü ki, adamın can çekişmelerine tanık dahi oldum. Çok korkunçtu, o an ilk kez ölümden korktum.

Kendime hayli zaman gelemedim, her o sokaktan geçtiğimde o görüntü canlanıyor güncemde. Bisiklete binerdim ama tam o olayın olduğu yere geldiğim an geri dönerdim. Markete gideceğim zamanlar bile oradan değil, yolu uzatan yönden giderdim. Üzüldüm, çok üzüldüm...

Biraz uzun oldu farkındayım ama anlatmak istedim. Okuyan arkadaşlardan şimdiden çok özür diliyorum.

Hayatınızın kıymetini bilin ve sevdiklerinizi yanınızdan ayırmayın. Hayat gerçekten çok kısa...

taksimde gözümün önünde bi kızı bıcakladılar gazetelerin 3ncü sayfasına çıktı.