Kısa bir fabl uydurur musunuz?

Kurt açmış, ormanda avlanıyormuş. Önüne çıkan avı için saldırı pozisyonunu almış ve o sırada Kuzu'yla göz göze gelmiş. Aşık olmuş ona. Tanışmışlar hemen, Kuzu onun diğer kurtlardan farklı olduğunu düşünmüş. Her gün buluşup, birbirlerine kendi hayatlarını anlatmış, uzunca sohbet etmişler. Kurt bundan sonra otçul bir hayvan gibi besleneceğine söz vermiş Kuzu'ya. Kuzu ona inanmış. Kurt, bir hafta boyunca bir kuzu gibi yaşamış fakat aslında çok açmış. Bir gün, yine avlanmaya çıkmış. Dayanamamış daha fazla, önüne çıkan tavşanları, sincapları avlayıp midesine indirmiş. Kuzu, onu avlanırken görmüş, önünde arkadaşı Sincap'ın leşi duruyormuş Kurt'un. Ağlamaya başlamış.
''Farklı olduğunu düşünmüştüm,'' demiş.
''Öyleyim!'' diye karşı çıkmış Kurt.
''Değilsin. Sen etçilsin; neysen osun! Değişemezsin, sadece çevrendekileri buna inandırabilirsin, beni inandırdığın gibi.'' Kurt, susmuş, doğru söylediğini kabul etmiş kendi kendine. Kuzu küçük bir umuda sarılmak istemiş, ne var ki onu terk etmekten başka bir çare bulamamış. Çünkü Kurt avcı, Kuzu ise avmış.

Birgün karıncalar yuvalarına buğday götürürken bir kuşla karşılaşmışlar kuş onlara yardım edebileceğini söylemiş fakat karıncalar bunu kabul edemeyiz demişler. Kuş ısrar ederek onların evlerin götürecekleri buğday tanelerini alıp yuvalarına bırakmış. Karıncalar çok teşekkür etmişler kuşa. Karıncaları o gün çalışmaktan kurtarmış ama karıncalar kuşa borçlu olduklarını hissetmişler ve o buğday tanelerini kuşun yuvasına taşımaya karar vermişler kuş yuvasına gittiğinde karnını doyurabileceği bir sürü buğday tanesiyle karşılaşınca çok mutlu olmuş ve karıncaların getirdiklerini anlamış. Yapılan hiç bir iyilik karşılıksız kalmaz ve iyilikler aslında karşılıksız yapıldığında anlamlıdır.