Atlar dunyanin en duygusal hayvank midir?

At lar aglarmi Polat

Bir atımız vardı, emektar;
Tüyleri parlak, bilekleri ince, rengi dor,
Yelesi uzun, duruşu mağrur.
Gençliğinde pazara giderdi babamla
Üzerinde gümüş koşumlar,
Babam bir heykel gibiydi sırtında.
O da rahfan yürürdü hoş bir tempoyla,
Yollar bozuktu, arabalar çıkamazdı vara yoğa.

Okul zamanı çok özlerdim Garip’i
Tatili iple çeker, gelince hemen atlardım sırtına
Deniz kenarını boylardık mutlaka.
Pek te uysal sayılmazdı aslında,
Kim bilir kaç gelin almaya gitmişti zamanında?

Yollar yapıldı, atların yerini arabalar aldı,
Atımız da artık pazardan geri kaldı.
Çocuklar evlendi, uçtular yuvadan,
Evde kalanlar sadece annemle babam,
Bir de küçük çoban.
Vakit geldi annem –babam terk-i diyar eyledi,
Göçüp gittiler gerçek mekana,
Dilerim mekanları cennet ola.
Gençler de pek uğramaz oldu sılaya.

Ağaçlar bile yaşlanmıştı zamanla.
Kapının önündeki ıhlamurun gölgesi
Kaç yorgun yolcuyu ağırlamıştı yıllardan beri.
Ama artık o da yoktu sahipleri gibi.
Harmandaki yaşlı fırın yıkılmış,
Dibek taşı çoktan devrilmişti.
Bir doğum sonrası Sevda inek öldü.
Öksüz kalan buzağı biberonla büyüdü.
Yaşına gelince de satıldı.
Atımız artık koca ahırda yalnızdı.
Artık çok yaşlanmış, zayıflamıştı.
Yarıcı ellere günlüğe gidiyor,
Çalıştırıyordu Garip’i ölesiye
Gün batımına kadar kendisiyle.

Üstelik ne ilgi vardı, ne sevgi.
İki avuç arpa, bir tas su,
Çekilmezdi bu hayat doğrusu.
Ama güzel anıları vardı bu evde;
Torunların doğumunu görmüştü.
Buzağıları yalamıştı belki de
Annesinden gizlice, sevgiyle…

Bir Şubat ayazında yarıcı ayrıldı evden
Ev sahiplerine bile söylemeden.
Yükleyip eşyalarını giderken
Yaşlı atı o soğukta çıkardı ahırdan,
Saldı yazıya ardından bile bakmadan.
At her akşam eve geldi yazıdan,
Baktı ne bir ışık, ne yem, ne karşılayan.
Kapının önünde bir çeşme babamdan kalan.
Sular çok fazla, akıyor üst oluğundan.
At, birkaç yudum içti yalağından.
Bir medet umdu bitişik komşulardan
Kişnemeye bile mecali olmayan
Başını dayayıp kilitli demir kapıya,
İri yaşlar döktü o güzel gözlerinden,
Kim bilir o anda neler geçti içinden.
.
Oysa herkes kendine bakmaktan acizdi anlaşılan.
Hain yarıcı evi boşaltıp kaybolmuştu ortadan.
Koca ev kalmıştı viran.

Amca kızı görmüştü çeşmeden su doldururken.
O günden sonra ihtiyar atı kimseler görmedi zaten.
Bir gün sorarlarsa size:”Atlar ağlar mı? ”
Hiç tereddütsüz deyin ki:
“A t l a r d a a ğ l a r, hem de yürekten.”

Bunu paylaşmak istedim okursun belki :D

okudum ya cok guzeldi tsk

Ben tesekkur ederim.

peki sahibi icin aglar mi at

Ağlar mı bilemem ama sahibini tanır.