İntihar hakkında ne düşünüyorsunuz?

İntihar aptallık değildir. ya da bir kaçış da değildir. Ruhun ölüdür ve o anki psikoloji ile bir anda kendine zarar verme hissidir. Aslında kimse intihar etmek istemez. 5 dakika nefessiz kalınca ne büyük bir acı yaşarsın, ya da bileklerini kestiğinde o şarıl şarıl akan kanı gördüğünde bir yerinden dönmek istersin yaşama tutunmak istersin. Çünkü o anki psikolojiyle yapmışsındır. Nisan ayında kendimi astım, 2 ay yoğun bakımda uyutulmuşum. Ve o sandalyenin ayağımın altından kayıp gitmesiyle bir tedirginlik yaşadım. Ama sonum geldi diye düşünüp bedenimi serbest bıraktım, ama Allah öyle büyük ki buna rağmen yine ayakta tuttu beni. Şu güne kadar intiharın aptallık olduğunu düşünüyordum fakat nişanlımın intihar edip veffaat etmesinden sonra anladım ki intihar edenlerin mezarının başında ceket iliklenmesi gerek. Ne kadar Allah katında büyük ceza olsa bile, bir insan eğer korkmadan ölümü seçtiyse bu hayatta kaybedecek hiçbirşeyi yoktur. Ama yinede bu düşüncede olanların acilen bir pskiyatriste başvurmasını öneririm.

Evet. Denedim, çabaladım düşünceden kurtulmaya. Ama yeniden en ansız zamanda çıkıyor.
Çevremdekilerin gurur duyduğu bir kariyerim var. Henüz gencim, 25 yaşında bağımsız çalışan bir içmimarım. Çok şükür kazanıyorum. Çok şükür ailemin durumu da iyi ve güzel bir ilişkim var.
Ama tüm bunlar asla yetmiyor. Doyumsuz bir insan değilim, tek istediğim huzur. Ve asla huzuru bulamıyorum.
İnsan bu kadar çevresinin ardında onu anlayacak hiçbir kimseyi bulamaz mı? intihara meyilli bir insan olduğumu fark edip destek olmak istemezler mi?
fark edilmiyor işte. intihar etme fikrimin olabileceği akıllarına bile gelmiyor. yakarıp söylemek istediğim tek bir insan bile yok.
sadece bana biraz olsun iyi davranılsın istiyorum. saygı duyulsun istiyorum. ailedeki insanlar tarafından. sevgilim tarafından. arkadaşlarım tarafından.
arkadaşlarımın, dost sandıklarımın her anında yanındaydım. sabah 8 bile olsa çıktım gittim. ama şunu fark ettim bana 2 aydır nasılsın bile denilmiyor. nasılsa iyidir deniliyor ne derdi olacak deniliyor.
Ama yapamıyorum artık. kendime son kullanma tarihi belirledim bile çoktan.
Yine de çevremdekileri düşündüğümden, onları en az üzeceğim zamanda (zaten bir kişinin gidişine üzüldükleri zamanlarda) onları terk edeceğim.
eminim ki diğer kişi daha çok umurlarında. Onu yeniden görecekler. ama beni asla.

Mayıs ayında bir teşebbüs gerçekleştirdim ailem bunu gördüğünde beni hastaneye götürmek yerine senin neyin eksik gibi aşağılayıcı bir konuşma yaptıktan sonra beni arabaya binmem için gönderdiler ben aşağıda zor ayakta dururken babam odada ablama benim delirdiğimi söylüyormuş hastaneye annem ve baba gittik baba beni biraz olsun anlamasını istedim ama beni o kadar çok aşağıladı ki hastanede yüzüne bile bakamadım midem yıkandıktan sonra gelip bana yaptığın işlerin sonuçları diyordu ifade verdiğimde de kendisi hakkında bir şey söylemem için bir konuşma yaptı hastaneden çıktıktan sonra ki günler tam bir felaketti hastanedeyken bileklerimi görmüş sürekli bunu ve intiharımı yüzüme vurdu yani eğer ailenizin baskısından kurtulmak için yapıyorsanız lütfen yapmayın çünkü anlamıyorlar işler daha da kötüleşiyor tahmin edemiyeceğiniz kadar.

Yaşadığın güzelliklerin kötülükler yanında ne kadar ufak kaldığını hatta ufak kelimesinin bile daha fazla kaldığını fazlasıyla hissetmeye başlayınca hayatı gereksiz görüyorsun. Ben de meyilliyim de ölememe riskinden g*tüm yemiyor açıkçası.

çok kalkıştım.. ve şuandada istiyorum çünkü insanlar boş ve herşey boş hayatımı boşvererek yaşmıyorum hala çalışıyor spor yapıyor ve kendimi geliştiriyorum ancak bu depresif olmadığım anlamına gelmez

Çok fazla denedim yani ilkokul 3 ten beri. Hala aynı ama keşke diyorum keşke küçükken basarabilseydim Şu an cehennem durumum olmazdı.

Bailarda kendime acı verip sinirimi üzüntümü atıyordum ama artık o da işe yaramayınca ainsanın aklına bişi gelmiyor

Hem borderline hemde bipolar bozukluğum var evet meyilliyim daha öncede denedim anlatılamıyacak birşey psikoloin değişiyor kurtulmak istiyorsun nefes almak bile acı verir gibi geliyor