Kendinize bicilen rolleri oynuyormusunuz?

Ben iyi kalmayı bir ödül beklentisine bağlayamyorum çünkü iyilik, karşılığında bir şey alınacaksa yapılan bir alışverişe dönüşüyor. İnsanlarin hakkımızda ne düşündüğünden bağmsız olarak kendi vicdanımizla baş başa kaldığımızda kendimize katlanabilmek için bazı çizgilerr olmalı. Ama bu her koşulda iyi görünmeye calışmak ya da başkalarının ahlak anlayışına göre yaşamak anlamna gelmiyor. Bazen kendine sadık kalmak başkalarının gözünde kötü olmayı göze almaktır. Labirentin sonundaki peynir meselesine gelince… Belki de asıl mesele peynire ulaşmak değil, bütün hayatını o peynire ulaşmak üzerine kurmuş olmanın farkına varmaktır. Ya ödül dediğimiz şey, bize ait olmayan bir arzunun peşinden koşmaktan ibaretse? Gerçeklern bizi özgürleştirdiğinden de emin değilim. Gerçek bazen özgürleştrir, bazen yalnızlaştırır, bazen de insanın kurduğu bütün düzeni yıkar. Ama bir şeyi biliyorum.. Baskalarının inanmasını sağlamak için gerçeği eğip bükmeye başladığımızda, en sonunda kendimize yabancılaşıyoruz. En azından bende durum bu.

Ben insanın biraz da kendi vicdanında kim olduğuna inanıyorum. Çünkü herkes bizi kendi penceresinden görecek, kendi doğrularıyla tanımlayacak. Belki de bunu değiştirmeye çalışmak yerine, kendimizi tanımaya vakit ayırmalıyız. İyi kalmak bana göre bir ödül beklentisi değil; insanın kendisiyle barışık yaşayabilme çabası. Labirentin sonunda ne bulacağımızdan çok, o yolda kendimizden ne kadarını koruyabildiğimiz önemli. Belki de gerçek özgürlük, herkes tarafından anlaşılmak değil; anlaşılmadığımız zamanlarda bile kendimize yabancılaşmamaktır.

Evrenin en düzgün insanlarından değilim ama yine de selam.. bu sebeptendir ki muhtemelen cehennemdir evimiz.. :)) Soruya gelecek olursak.. aslında bana biçilen rolleri oynamıyorum fakat sanırım çevremdeki insanları memnun edebilmek için biraz fazla fedakârlık yapıyorum.. ama insanların benim için iyi ya da kötü demesini önemsemem.. çünkü gerçekte kim olduğum kimseyi ilgilendirmez.. iyi kalmaya çalışmam herhangi bir ödülle ilişkili değil.. peynir zaten yemiyorum. :)) cennet beklentim ya da cehennem korkum yok.. kendi etik değerlerim çerçevesinde bir hayat sürmeye çabalarım.. insanların bana inanıp inanmaması kendi tercihleridir.. birine iyilik yapınca da vicdanım rahatlamaz aksine neden o insan/hayvan bu durumda diye sorgularım.. Son olarak da gerçek bizi özgür kılar çoğunlukla ancak bazen özgür olsak da uçmak istemeyiz.. belki bazen biz de görmek istediklerimizi görüp inanmak istediklerimize inaniyor olabiliriz gerçeklerden ziyade.. gibi gibi bir şeyler.. :))

Rol oynamak ya da birilerinin yazdığı senaryoya uymak zorunda hissetmiyorum ki kendimi. Hayat tiyatro sahnesi değil insan bazen kendi kabuğuna çekilmeye, sessizleşmeye, sadece kendiyle kalmaya ihtiyaç duyar.

​Karşındaki insan bunu kendi dünyasından okuyup beni dışlıyor ya da rol yapıyor diye algılıyorsa, bu tamamen onun penceresinin darlığıyla ilgili. Anlamak isteyen insan sessizliğin arkasındaki yorgunluğu da görür, sebebi de sorar. Ama işine geldiği gibi anlamayı seçenlere de sabahlara kadar açıklama yapacak halimiz yok.

​İyi ahlaklı ya da stabil kalmaya çalışmak bir ödül almak için değil, insanın kendi vicdanına karşı dürüst kalabilmesi için. Labirentin sonundaki peynir de kimin damak tadına uyuyorsa onun olsun; herkes kendi inandığı masalda yaşamaya devam edebilir.

Aksiyim ama mecbur itaat ediyom yoksa yasayamıyom

Henüz rolümü anlamakla meşgulüm

Bazen evet

Perde kapandi