Bir fincan kahvenin kırk yıllık hatırı var derler… ☕ Sizce gerçekten bir kahvenin hatırı kırk yıl sürer mi?

Bence mesele o fincandaki çekirdekte değil, o kahveyi sunduğun insanın karakterinde bitiyor. Doğru insana denk gelirsen tek bir tebessüm bile kırk yıl unutulmaz; ama kadir kıymet bilmeyenin önüne dünyaları sersen ertesi gün adını bile hatırlamaz. O Rum kaptanın mevzusu da tam olarak bu işte. Mesele takvim tutmak değil, uzatılan elin değerini bilecek kadar vefalı olmak.

Bence o sözün hatırı kahvede değil, birlikte geçirilen zamandadır. Aynı fincandan herkes içer ama herkes kırk yıl hatırlanmaz. Bazen bir kahve ömür boyu unutulmaz, bazen de en gösterişli sofralar birkaç gün sonra akıldan silinir. Çünkü hatır, ikramın değil; samimiyetin eseridir.

Hayatım bana şunu öğretti: Bir fincan kahve bazen bir dostluğun başlangıcı olur, bazen de bir ömrün en güzel hatırası... O kahvenin tadını unutmazsın çünkü yanında oturan insanı unutamazsın. Demek ki kırk yıl yaşayan şey kahvenin kendisi değil, o ana yüklenen sevgidir.

Boşuna dememişler: "Gönül ne kahve ister, ne kahvehane. Gönül muhabbet ister, kahve bahane..." İşte bence bu söz, meselenin özünü anlatıyor. Kahvenin lezzeti çekirdeğinde değil, karşılıklı kurulan samimi muhabbettedir. Güzel bir sohbet varsa sade bir kahve bile ziyafete dönüşür; muhabbet yoksa en kaliteli kahvenin bile tadı eksik kalır.

@MuzipFilozof der ki: Bir fincan kahvenin değil; o kahveyi içerken kurulan gönül bağının kırk yıllık hatırı vardır.