Beni tanıyan hiç kimse yok?

Yapamıyorum ki herkes benden nefret ediyor gibi hissediyorum

Etseler nolur. Sen giyinip çıkacaksın. Bakalım dünya yıkılıyor mu?

Sebebim yok ki çocuk gibi hissediyorum herkesin çevresi var benim akrabalar bile umursamıyor arkadaşım yok çok kötü hissediyorum odamda günler geçsin diye bekliyorum

Böyle kaldıkça geçmez. Ne olacaksa olsun deyip adım atman lazım.

Tek başıma yapamiyorum üstelik atanamadim diye evlen diyolar istemiyorum bu psikolojiyle

Atanan yok zaten, başka işlere bak. Atanma tel seçenek değil.
Kapanıp kaldıkça her şey daha kötü olacak.

Sağda solda çalışmama izin vermiyorlar

İki üç senedir ama ilaç kullanmak istemiyorum

Seni tetikleyen bişey mi yaşadın kaza dış görünüş ile ilgili taciz vb

İlaç kullanmak kötü bişey değil ihtiyacın var bide daha iyi olursun kullanırsan

Çok travmam var

Ailenden destek alabilirsin eşin çocukların ile bu konuyu konuşmayı dene hiç yoksada durumun farkında olman da güzel kendi ilacın olabilirsin canını sıkma her şey hallolur her acı bi gün geçer yeterki sen iste hayat devam ediyor kendini mutlu edicek şeylere odaklan

Evli değilim ailem arkamda değil babam annemle beni dışlıyor hiç akrabamız yok onun yüzünden

Evde yapmayı sevdiğin bir hobi varsa sosyal medyada paylaşabilirsin böylece bi çevre edinirsin ortak şeyler paylaşabileceğin insanlar ile tanışırsın ya da dışarda yapmayı sevdiğin bi hobi de olabilir ama anladığım kadarıyla çıkmıyorsun fazla kendine borçlu olduğun bi hayat var ziyan etme kendini

İsterdim bende arkadaşlarım olsun rahat olayım diye böyle ezik olmak istemezdim ama

Kaç yaşındasın nerde yaşıyorsun bi günün nasıl geçiyor bi anlatsana çalışıyormusun yeni insanlarla tanışırken neyden çekiniyorsun ya da tanıştıktan sonra devam etmekte mi zorlanıyorsun

28 yaşındayım küçük ilçede yaşıyorum hep evdeyim odadan çıkmıyorum sınıf öğretmenliği bitirdim dört senedir atanamadim evdeyim hiç arkadasim yok sosyal fobim çok yüksek babamda annemle beni sevmez kendi tarafıyla sadece kendisi görüşüyor bizim eve kimse gidip gelmez bağ kuracak hiç kimsem yok düğünlere gittim annemi kimse tanımıyor ki beni tanisinlar her yerde tek olmaktan biktim babamın tarafı babam bizi kotuledigi için zaten sevmezler bu kadar şeyin içinde birine aşık olmuştum çok emek vermiştim evlilik düşünüyodum beni aldattı o kadar yıldan sonra depresyon geçirdim eve kapandım üç sene evden çıkamadım o dönem atanamadim şimdi evdeyim artık çıkamıyorum hiç arkadasim bile yok annem aksama kadar camın önünde oturur oda normal değil tek üzüldüğüm genç yaşlarımi yaşayamadım bende isterdim insan yerine konulmak arkadaşlarımla kafelere gitmek hicbisey olmadı

Sen kendinden vazgeçmişsin kendi değerini unutmuşsun yani hemen olamaz ama her sabah bi yürüyüşe çık temiz hava al zaten sabah saatleri sessiz olur garip hissetmezsin tek başına bi cafeye gidip bi kitap oku sevdiğin bi hobin mutlaka vardır ilgilendiğin kendine güven benim dememle değil senin kendine inanmanla olur dua edebilirsin bilmiyorum ya da meditasyon inancına göre bi amaç uğruna çalışmak da seni rahatlatabilir çalışmaya başla atanamadığın için hemen vazgeçme gönüllü olarakta çalışabilirmişim alışmak adına ilk başta ya da illa sınıf öğretmenliği olmasına gerek yok herhangi bir işte olur hedef koy kendine araba alırsın ailenden ayrı bir eve çıkarsın sen zaten belli bir amaca odaklandığında sana benzer insanları çekersin hayatına eğer amacın insanlar bağ kurmak vs olursa kullanılırsın acı ama gerçek bu

O zaman hiç kimsem olmayacak demekki

Başka iş yapamam sağda solda çalışmama izin yok

İzin ne demek ya sen reşit aklı başında bi insansın ailen mi izin vermiyor hiç karşı gelmiyor musun

Ben depresyon geçirdikten sonra kendime gelemedim hiç enerjim yok yaşama sevincim kalmadı eve kapandım özgüvenim yok ben bikere ücretli öğretmenlik denedim orada çok zorlandım sessiz biriyim bikac kızla arkadaş olurum sandım iyiydik sonradan dislandim hep kötü şeyler yaşıyorum sosyal fobime rağmen denedim zorlandım ailemde biliyor tek başıma bişey yapamadigimi babam zaten bizi dinlemez o yönetir hep saçma sapan ailenin içindeyim biseylere karşı gelsem yapamıycami biliyorum

Yapamayacağımı biliyorlar ne demek sen kendine güven biraz kimsenin onayına yargısına ihtiyacın yok senin isteklerin nasıl hissetiğin önemli sessiz biris olmak kötü bişey değil ve kendini çokta güzel ifade edebiliyorsun farkındasın kendinin çoğu insanda olmayan şey dışlanma olayı da herkesle iyi anlaşmak zorunda değilsin zaten zamanla olucak şeyler özgüvenin yerine gelmesi için saçını boyayabilirsin hedefler koyabilirsin ama arkasında dur kendine verdiğin sözün bak bende okuyorum çok fazla arkadaş ortamı değiştirdim genel olarak kız gurubu ve kendim ayrı tuttum hep onlardan çünkü farkındayım ki biz aynı hayatı aynı gözden görmüyoruz hâlâ okul arkadaşımlar kimseye karşı dışlama veya kin tutma gibi bi durumum yok beni etkileniyor da çünkü ben kimseye bağlı değilim kendime güveniyorum yanlız kalmaktanda korkmuyorum benim annem ve babam da yok yani hemde hayattalar ama yoklar herşeyi kendim hallederim 11-12 yaşımdan beri ben yapabiliyorsam sende yapabilirsin bende aldatıldım ve benimde ilk sevgilimdi yapıcak bişey yok benimle ilgili değil onun doyumsuzluğu ben kendime yetiyorum bunun farkındayım mesela bana en iyi gelen şey kendimi kötü hissettiğimde mutlaka bişeye inanılmaz odaklanırım inancım olsun akademik hayatım olsun spor olsun bu beni ayakta tutuyor

Kendinden vazgeçme pişman olursun böyle devam edersen nerden dönsen kardır senin için önüne bak

Ben yapamıyorum tek başıma beni kimse sallamaz

Ya birisi seni sallasın diye değil zaten kendin için yapıcaksın iyi hissetmen için mutlu olman için

Elimden geldiğince yardımcı olmaya çalıştım umarım bişeyler kafana girmiştir bundan sonra öyle devam edersin sen bilirsin senin hayatın

Yok bende değişmek istiyorum ama korkularım var tek başıma çıkmaktan çok korkuyorum

Değişmek için ne yapabileceğine inanıyorsun peki ben sana bir sürü seçenek sundum mesela hangisi senin daha çok kafana yattı bunu yapabilirim gerçekten dediğin

Ben kendimi sevmiyorum dışarı cikmaya korkuyorum tek başıma kafeye gidemem bişey yapsam kendi kendime inanmıyorum

Ama mecbursun böyle hayat devam etmez yani kendini kurtarmak zorundasın

Çıkamıyorum ki odadan korkuyorum ben

Neyden korkuyorsun korkucak bişey olsa herkes eve kapanır

Benim hayatı görüşüm korkunç oda eski travmalardan kaynakli

Sen psikiyatrise git benim daha söyleyebileceğim bişey yok sende farkındasın durumun bekliyorsun sadece

Onada ailem izin vermiyor neyin var ki bide ilaç çok araştırdım işe yaramaz diyolar

Aşkım bak sen kurban rolüne bürenmişsin bişey yapabileceğine inanmıyorsun senin gözler bağlı yani eller değil çık bu kafadan acil

Ne yapabilirim bilmiyorum ki iste

Kız kaç saatir ne yapabileceğini anlatıyorum onu yapamam bunu yapamam mecbursun değişmek istiyorsan

Birine ihtiyacım var dışarı çıksam çocuk gibi bakakalrim ciddiyim uzun zamandır hayatta değildim bide herkesin nefret ettiğini düşünüyorum ben olmasam da olmasamda