İnsanoğlu neden doyumsuzdur?

Çünkü nefsimiz sonsuz bir kuyu gibi ne kadar doldurursan o kadar fazlasını ister bunun bir hikayesi de vardı. Zamanında padişahın biri tedbili kıyafet ile sokaklarda gezermiş, bir dilenciye denk gelmiş ve yanındakilerden 1 kese altın isteyerek dilencinin tasına atmış. Tasa atılan altınlar kabın içine düşercesine kaybolmuş padişah şaşırmış tekrar bir kese altın almış atmış yine altınlar yok olmuş. Padişah bunu 1-2-3 deneyince artık kim olduğu ortaya çıkmış ama inat etmiş o kaseyi altınla dolduracak diye sürekli altın getirmişler saraydan külçeler elmaslar pırlantalr ne atarsa atsın hep yok olmuş. En sonunda be adam demiş nedir bu kasenin olayı büyü müdür in misin cin mi? Adam gülümsemiş ve padişahım bu kase insanın nefsinden yapılmıştır demiş, siz ne atarsanız atın daha fazlasını isteyecek onu doldurmaya sizin kudretiniz dahi yetmez demiş.

Bence insan elindekine alıştığı için doyumsuz oluyor. Bir şeyi çok isterken gözünde büyütüyor, elde edince kısa süre mutlu olup sonra yenisini aramaya başlıyor. Çünkü eksik olan bazen sahip olduklarımız değil, içimizdeki yetmiyor hissi. Şükretmeyi bilmeyince en güzel şeyler bile bir süre sonra sıradanlaşıyor.

Çoğusu ruhu ile daha tanışmamış, onunla sohbet etmemiş gibi. En derinlerindeki öz arzularını, güzelliklerini bilmiyorlar. Sonuç olarak güzel sanılan anlamsız yanılsamaların peşinde oradan oraya savruluyorlar ve sahip olsalar bile tatmin olamıyorlar, çünkü o; onun güzelliği değil.

Hep daha fazlasını isteyen elindekini de kaybedince anlar..
Bazıları anlamaz anlamak istemez o ayrı.
Allah herkesin gözünü ruhunu doyursun aç köpekler.:)