Uyandığım andan itibaren var olmak beni rahatsız etmeye başlıyor?

Normal bence hayatın içinde böyle olmak da normal mesela kim demiş ki depresyon kötüdür diye?

Ben ömrüm boyunca her gün boyleydim her şeyim yerinde tam ama varoluşun dahil olduğu her şeyden nefret ediyorum

Bu duzelmiyor

Normal olmak ne ki zaten anlamıyorum

Varolustan nefret etmeyip hayatın içinde eglenince hasta olmamış mı olunuyor?

Benim her şeyim tam mutluyum hasta değilim bu düşünce bırakmıyor sadece peşimi

Ya hayır her şeyim tamken mutluyum ya hani neden hasta dedin mesela? Mutlu oldugum gerçeği de varken sadcee bı düşünce beni böyle yapıyor dedim anlamadın mi

Tamam her şeyim tamken yine de varoluşun rahatsız etmesi hastalık gibi evet

Sen bilirsin normali anlatmak istersen

İşte her şeyim yerinde ve tamken normalken , normal olmayı bilmiyorum biliyom gibi ama böyle oluyor düşünce yuzunden

Aşık olsam bile her şey üzerime gelecek gibi hissediyorum. omrum boyunca boyleydim varlığın içine dahil olduğu kötü şeyler iyi şeyler her amaher sey üzerime geliyor sanki. ben düzenimi kendimce kurdum sandım ama bir ilizyonmus sanki. her şeyim tam mutluyum ama yine de zihnim takacak bı şey buluyor bu sefer de varlığa taktı ki mutlulugumu unutturmak için her yolu deniyor evren , mutluyum ama değilim konumuna düşüyorum ne yaparsam yapayım.

Evet gerçekten de öyle yönetmeye çalıştım ama yine bir suçlu buldu zihnim önceden korku bulurdu yük. bulurdu korkular için yaşadım, yükler için düşündüm düşündüm , ama düşünürken aynen dediğiniz gibi bu sefer bir suçlu buldu zihnim o da evren hayat hayatı sucluyo zihnim tam mutlu olmuşken neden böyle oluyor? Bı şekilde bunu yaşamak mı lazım zihnim ya bı suçlu bulmadan devam edemiyorsa zihnimin de bı bildiği vardır diyorum ama cidden yoruldum nereye kadar suçlu bulacak bu zihin artık ne için sucladigimi bile bilmiyorum hayatı otomatiğe almış resmen düşünmüş olmanın sonucu olarwk belki de kendimi cezandirmak. icjn belki de bı hata mutlaka vardır diyo ve hayatı sucluyo hala beni suclamiyo teşekkür ederim szihnime ama yine de hayatı suclayinca ben de üzülüyorum

Neden her şey üzerine gelen bir insanım acaba çoktan yok olması gereken biri miyim diye böyle oluyor

Hayata uygun değilim diye mi ömrüm boyunca iyi kötü her şey üzerime geldi? Okb sahibi olmak ve gözlerinde engel bulunmak neden beni hiçbi zaman mutlu olmayacak birisi yaptı? Yani normal olmak ne? Normal insanlar hayatta kalıp hiçbir şey düşünmüyor mu? Düşünmeden yaşayıp gidiyor mu? Ben neden böyle oldum? Zayıf doğmuş insanlar bu yüzden ölmeye mahkum mu

Ya normal insanlarin kafası böyle mi merak ediyorum yaşayıp gidiyolar mi
Hayatta kalmaya alışık oldukları için sorun etmiyorlar mi

Aslında varoluş suçlu ise ben bı şekilde rahatlıyorum garip bı paradoks benim için
Bundan dolayı düşünemiyorum bile artık varoluş suçlu ise normal hayatıma devam. edebilecek bı kapı aralanir belki? Ama aynı zamanda önümu kapatan şeyin kendisi de bu düşünce çünkü varoluş suçlu ise onun içindeki ben böyle karamsarlasiyor ve hobilerini yapasim gelmiyor

Aslında varoluş suçlu ise ben bı şekilde rahatlıyorum garip bı paradoks benim için
Bundan dolayı düşünemiyorum bile artık varoluş suçlu ise normal hayatıma devam. edebilecek bı kapı aralanir belki? Ama aynı zamanda önümu kapatan şeyin kendisi de bu düşünce çünkü varoluş suçlu ise onun içindeki ben böyle karamsarlasiyor ve hobilerimi yapasim gelmiyor

Hayatım iyi olsaydı normal bir okbli insanım diyelim , iyi kötü şeyleri yaşıyorum mutluyum param var yaşayıp gidiyorum diyelim, ben sanırım yine hala hayatı evreni suclamaz mıydım? O mutuszlugu illaki buluyo zihnim ve bunun en büyüğüne ulaştım bunun ötesi mı var? Bence yoktur , normal gözünde engel olmayan normal bı insanın okb seviyesine ulaştım ama çok yoruldum ve hala takintiliyim bu ölmek gibi bı şey

Hayat mükemmel olsaydı yineevren suçlu olacaktı eminim. o zaman nasıl yaşamaya devam edilir ki?

O zihin benim işte bana ait o zmaan rahatlıkla hayatinsucluyorum işte , bı de normal insanlar hayatı yaşarken böyle kafalarında bu sorgu bir engel olmuyor sanırım peki şeyi merak ediyorum kafalarında hayatın varlığın bı engel gibi algılanmaması o sorunu gerçek bı sorgulama yapar mı onlar için? Çünkü sorgulanio gecildiyse normal hayatlarına paraya pula gününe daha çok önem veriyorlar demektir işte ben. bunu anlamıyorum benim zihnimde engel mi oluyor bu sebepten?

Gözümun engeli + okbli olmak beni zihnimi engelli mı yaptı ve bu engelli düşünce ile mi yaşayacağım? Hani normal sorgulama hayatı mesele değilse o sorgulama sorgulama değildir ki zaten? Hani normal insanların sorgulamasını bu yüzden anlamıyorum işte mantıklı gelmiyor

Ama benimki de mantıklı gelmiyor bı engel gibi sanki çok değişik ama bu engelin farkındayım ama sorun beynimde değil sanki neyde ama aynı zamanda beynimde coo değişik

Evet yaşayamıyorum bu düşünce yzuunden ama suçlu bulmak zorundayim da bu noktada napicam ki ben bu kafa da benim yorgunluk d abenim nasıl ilerlicem ki , hangi psikolg bana ne yapabilir onlarin teknikleri var biliyorum ama insan hayatı suçlarken hangi tedavi uygun olur ki?

Ama başka nasıl rahatlocam?

Aslında bı ara dünyadaki iyi kötü her şeyi boşverip. sadecehobilerimi yapıyordum ama ben neden bilmiyorum araya bı şey girince mutusz olunca falan yine başa dönüyorum, normal kendim evde düşünürken hayatı her şeyi bosverip hobilerimle bakiyordum normalde çünkü daha fazla düşünecek şey kalmamıştı hayattan banane deyip hobilerimi yapıyordum , şuanda araya bikac kötü şey girdi yine zihnim suçlu arıyor ve eskiden düşünüp boş vermiş olduğum hayat Evren en yakın suçlayacak şey ama. bi zamanlar bosvermistim hayatı evreni hayat zaten yaşanıyor deyip geçmiştim şu an durum biraz yine aleyhime evrildi, sanki çözmüş olmanın anlamı kalmadi

Hayat suçlu işte buna neden inanmayayim? Benim gercekligimde çok mantıklı ama? yani dusuncelere inanmamayi öğrenecek sınırı gecmedim mı çoktan? Zaten bundan öncesinde düşünceleri bosverip. gecmistim şuanda öfkeyle bu düşünce mantıkli geliyor

Ben kendi kendime davranış duusnce deneyleri yaptım duzelmedim
Duygularım yine başa sardiriyor ve bu duygu dediğim şey belki de zihnimin gerekli gördüğü suçlama. dongusunun parçası
Karşıma çıkan insanlar üzme kendini ozaman etkilenme ozaman dedi falan ben her şeyi denedim , geride de durdum , üzerine de gittim ama hiç birzaman duzelmedim

İlaç kullanamayacak kadar nefret ettim hayattan yani zaten ilaç korkunç geliyor gozume

Tamam zihnim engelli değil diyelim neden o zaman bukadar taktım bu dusunceye? Takılı kalmak da bı engel resmen özellikle hayatını yasayamamis üstüne yanlış yaşamış bı bk bilmeyen bı insan olunca burada tikandim işte

Tepkimi de onledim zaamn zaman ama yok saaniirm. tepki onleyemiyorum çünkü nasıl önlerim ki o takıntı varken "o nlemek" mümkün değil. gibi geliyor onun dışında sanki her şeyi kendi kendime denemisim gibi hissediyorum

Ama döngü kırılırsa o kişi ben mi olurum yani inanmam ki? Ömrüm boyunca bilmediğim bı şeye hayata farklı bakmaya da inanmam. ben. kesin başa donerim

Bir ara iyi davranmayı yönetmeyi bilmiyorlar diye erkekleri sucladim ben de haklıyım zeki fikirlerim oldu feminist gibi değil tsmmolarak ama yine de erkeklere. yoneltmis olmam da okbnin sonucuymus aslında ama bu da yanlış yapmıyo beni doğru yönetilmek istemiştim sadece. en. sonunda bu fikirlerin de önemi kalmadı zaten kimse kimseyi doğru düzgün yonetmiyor kendi kişisel ahlaki etik fikirlerime de tutunamadim. hicbir şeye tutunamadim
Ama erkekleri suçlamaktada kendimce haklı sebep bulmuştum şu an tüm bunlaro düşünecek halim. kalmadi. yalan değildi hiçbir şey bunun için tüm kötü şeyler için bı suçluya ihtiyaç hala var diye düşünüyorum

Yani suçlu aramayi birakamzdim ki? Kucuklkten beri böyleyim kendimi suclamakla. basladi insanlara. yoneldi ve en son hayata bu noktadan sonra ben. napicam.

Ben birden af çıkarmıyorum ki zihnim. boyle çalışıyor

Acaba hayati suçlamak yerine bu suçlamanın saçma olduğunu mu Fark etsem? Mesela hayat suçlu demek soyut düşünürsek yaşanmışlık falan dusunmezsek saçma bı cümle oluuor hayat bikac milyar yıl sonra yok olacak hayat nasıl suçlu olsun ki? Zihnimin suçlama. ihtiyaci bu evrende bı şey temsil etmiyor aslında sucladim evrene attım gibi bı şey mi düşünsem. tamam hayatı sucladim varoluş denen şeyi sucladim artık hayatıma devam edebilirim falan mı desem
Ya ben devam etmek istemiyor olabilir miyim? Hayat suçlu deyince devam etmenin yolu var aslında insanlarhayata kufredip devam ediyor bence benim niyetim devam etmemek olabilir mi? ama yani bı şeyi suclayinca durup dinlenmek istiyor insan evet hayat suçlu benden çıktı o şey ama bu sadece durmama sebep oluyor işte hahat suçlu deyip. durmak ve beklemek hiçbir şey yapmamak istiyorum bunu kendim istiyorum aslında. bu isteğin arkasında zaten devam etmek yok ama devam etme isteğim ayrı bir yoldan ilerliyor sanki anladınız mı ikisi ayrı yollar ve kesismiyor

Ama bak hem hayatı suçlayıp durmak bı şey yapamamk istiyorum , hem de hayata devam edecek yol istiyorum ikisini aynı anda istiyorum ya ben küçükken de boyleydim yaşamak isterken ölmek isterdim. bu benim uzun zamandır düşündüğüm bı şey iyi oldu konuşmak. ama sanki nefret eksikligim de vardı öyle demek istiyorum sana yani nefret etmem gerekiyor bence bu ayrı. bi yol yeni bir yol ama neden oluştu bilmiyorum suand zihnimin oluşturduğu yolları konuşuyorum resmen hatta o yollar oluşurken konuşuyorum bu da değişik bı şey tabi hayattan nefret ederken durmak istiyorum binsey yapmamak ama aynı zamanda eski cozumumu de geri istiyorum bulmuştum o çözümü nereye gitti?

Ama bak hem hayatı suçlayıp durmak bı şey yapamamk istiyorum , hem de hayata devam edecek yol istiyorum ikisini aynı anda istiyorum ya ben küçükken de boyleydim yaşamak isterken ölmek isterdim. bu benim uzun zamandır düşündüğüm bı şey iyi oldu konuşmak. ama sanki nefret eksikligim de vardı öyle demek istiyorum sana yani nefret etmem gerekiyor bence bu ayrı. bi yol yeni bir yol ama neden oluştu bilmiyorum suand zihnimin oluşturduğu yolları konuşuyorum resmen hatta o yollar oluşurken konuşuyorum bu da değişik bı şey tabi hayattan nefret ederken durmak istiyorum binsey yapmamak ama aynı zamanda eski cozumumu de geri istiyorum bulmuştum o çözümü nereye gitti? .

Varlıktan nefret etmem gerekiyor ama? Ve var olan şeyleri de yapmam gerekiyor. zihnom. bu iksiini ciddiye aliyor

Gerçekten gitmek istemiyorum psikologa

Hayattan nefret edip aynı anda yaşanmaz mı istediğim şey bu üçüncü yolu ariyo. zihnim

Var hayvanım besliyorum o iyi kafam bile yok oldu şu an sadece tek istediğim hem hayattan nefret edip hiçbir şey yapmiyim hem de eskiden olduğu gibi hiçbir şey düşünmeden hobilermi yapmaya devam edeyim ama ikisi aynı anda olmuyor nasıl. olacak?