Abla kardeş kıskançlığı?

3 kız kardeşiz. En büyük ablam okumak isteyip maddi şartlardan dolayı okuyamamış, 17 yaşında çalışmaya başlamış. Babam maaşını yattığı gibi çeker ablama harçlık verirmiş, bu duruma karşı çıkamayınca çözümü evlilikte buluyor ve 20 yaşında evleniyor.


Küçük ablamı babam okutmak istiyor çünkü ilk ablamdan ders çıkarıyor kendisine. Ancak bu sefer de küçük ablam okul işlerini pek sallamıyor lise 1'i iki kez tekrar ettikten sonra bırakıyor ve çalışmaya başlıyor.


Ben hep akademik hedefleri olan ve derslerinde başarılı biriydim ve babam da destekledi. Lise sınavına girerken dershaneye gitmedim ya da özel ders almadım. Üni sınavına gireceğim zaman babam benim de isteğimle dershaneye gönderdi. İlk senemde kazandım. Şu an 3. sınıfım, ortalamam iyi, mümkünse yl de düşünüyorum.


Büyük ablam bu tarz konularda kendi isteyip yaşayamadığı için beni hep destekler, evliliği de sonrasında çok iyi gitmediği için erken evliliği asla önermez. Ancak küçük ablam sürekli küçümseyici (okuyorsun da bir şey mi olacaksın sanki gibi) söylenir ve babamın bana ayrıcalıklı davrandığını savunur. Maddi açıdan tabii eskisi gibi değiliz çünkü aramızda 9 ve 15 yaş olan ablalarım var. Ama iyi olduğumuz da söylenemez. Babam benim de önüme altın tepsiyle sunmadı. Dişlerim çok yamuktu, özgüvensiz bir okul hayatı yaşadım orta ve lisede. 5-6 yıl boyunca tel istedim, nihayetinde ikna ettim. Üni 2'deyken taktırdık. Üni 1'in sonunda işe girdim ve 2 yıl boyunca köpek gibi çalıştım. 4 gün 13-22 bazen daha fazla saatli işe gidip 3 gün 0 devamsızlıkla okulu devam ettirdim. 2 yıl sonunda işten çıkış sebebim dil kursuna başlamam, evet bunu da babam ödüyor çünkü ben 2 yıldır bir kuruş harçlık almadım ve bunun hakkım olduğunu söyledim. Ehliyetimi kendim aldım.


Yani kısaca ablamın bu şekilde küçümseyip benim yüzümden o hayatı yaşıyormuş gibi davranması canımı çok sıkıyor ve kötü hissettiriyor.