Herkes güzel oldugumu söylerken babamın ezmesi yüzünden neden hiç özgüvenim yok?

23 yaşında, dışarıdan her şeye sahip görünürken içeride bu derin boşluğu ve sızıyı hissetmeniz çok anlaşılır ve yaşadığınız kırıklık son derece gerçek; çünkü dış dünyanın hayranlığı, çocukken en güvendiğimiz otoriteden mahrum kaldığımız o koşulsuz onayın ve "görülme" ihtiyacının yerini asla dolduramaz. Babanızın kendi içsel yetersizlikleri veya sevgiyi gösterme biçimindeki sakatlık yüzünden sizi eziklemesi tamamen onunla ilgili bir problemdir ve sizin değerinizden hiçbir şey eksiltmez. Bu yaştan sonra ondan beklediğiniz o takdiri asla alamayabileceğiniz gerçeğini acı da olsa kabul edip özgürleşmek, iyileşmenin ilk adımıdır; artık o küçük kız çocuğunun elinden tutup, babanızın vermediği o şefkati, gururu ve takdiri kendinize bizzat sizin vermeniz, kendi başarılarınızı kendiniz için kutlamayı öğrenmeniz gerekir. İçinizdeki bu derin boşluğu dışarıdan gelen iltifatlarla değil, kendi kendinizin güvenli ebeveyni olarak doldurabilirsiniz ve bu zorlu ama özgürleştirici dönüşüm sürecinde profesyonel bir psikolojik destek (terapi) almak, o köklü yaraları sarmak için size en güvenli yolu sunacaktır.