Sizce yüzsüzlüğün ve pişkinliğin bir sınırı var mıdır, yoksa insan oğlu çiğ süt mü emmiştir?

Bugün gerçekten sabrımın ve iyi niyetimin son sınırına gelmiş bulunmaktayım. Hayatımda "Bu kadarını da yapmaz, bu kadar yüzsüz olamaz" dediğim ne varsa, karşımdaki insanın bunu büyük bir pişkinlikle ve sanki çok normal bir şeymiş gibi yapmasını izledim.

Hani bir insan hata yapar, mahcup olur, yüzü kızarır anlarım. Ama hem suçlu olup hem de zeytinyağı gibi üste çıkan, hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam eden ve hatta yüzünü bile ekşitmeden gözünün içine baka baka aynı davranışı sergileyen insanlara ne denir bilmiyorum. Saygı desen yok, empati desen sıfır...

Gerçekten merak ediyorum; bu tarz insanlarla karşılaştığınızda siz nasıl tepki veriyorsunuz? Görmezden mi geliyorsunuz, yoksa anladığı dilden cevabını veriyor musunuz?

***Bekleyin asıl bombayı sonra patlatacağım.