Yanlızlık tercihiniz mi öznel koşullardan mı?

Eskiden yalnızlığı seven biri değildim; ancak hayatın akışında karşılaştığımız bazı insanların bıraktığı derin izler ve duygusal dünyamda yarattığı tahribatlar, zamanla beni insanlardan biraz uzaklaşmaya yöneltti. Maalesef, birçok insanın sadece her şey yolundayken yanımızda olduğunu, zor zamanlarda ise yalnız bırakıldığımızı acı bir tecrübeyle gördüm. Benim hayat görüşüm her zaman koşulsuz sevgiye, beklentisiz yaklaşımlara ve insanı sadece insan olduğu için kucaklamaya dayandı. Bu değerleri karşınızda göremeyince, ister istemez bir kırgınlık ve umutsuzluk hissediyorsunuz. Günümüz ilişkilerindeki yapaylık ve çıkar odaklı yaklaşımlar, beni 'az ama öz' insanla, daha nitelikli dostluklar kurma arayışına itti. 'Yalnızlık Allah'a mahsus' derler, bu doğru; ancak insanın kendi güvenli limanını bulması, iç huzuruna kavuşması ve kendi değerinin bilincine varması da bir o kadar hayati. Artık yalnızlığı bir eksiklik değil, kendimi keşfettiğim ve koruduğum huzurlu bir alan olarak görüyorum.

Özel koşullar aslında utangaçlık diyim tüm hayatım boyunca cesaret edemeyip bundan kaybettim kırılganım anlayışlı çıkmazlarsa diye kaçtık hep