Acıyı neden kişisel gelişim yerine mağduriyet sermayesi ve toplumsal kredi olarak kullanıyoruz?

Neden başınıza gelen her talihsizliği bir mağduriyet sermayesine dönüştürüp, acılarınızın üzerinden toplumsal bir kredi devşirmeye çalışıyorsunuz? Yaşadığınız trajedileri birer gelişim fırsatı olarak rasyonelleştirmek yerine, onları birer madalya gibi göğsünüzde taşımanız, aslında kendi yetersizliğinizi "kader" etiketiyle meşrulaştırma çabanızdan başka bir şey değil. Sormam gereken şu: Acınız elinizden alınsa, geriye sizi tanımlayacak tek bir özgün nitelik kalacak mı, yoksa siz sadece yaralarından ibaret olan o boş bir kabuktan mı ibaretsiniz? Kendi yıkımınızdan beslenmeyi bıraktığınız an, varlığınızın hiçbir anlam ifade etmeyeceği gerçeğiyle yüzleşecek cesaretiniz var mı?