Kendimi saf ve canımsın gibi hissediyorum, öğrenemiyorum diye nefret etmek normal mi?

Ben ilkokulda hoca bana hep ceza verdi, o da benden dolayı. Kafam almıyor su, hiç bir şey öğrenemedim ne saati ne de hesap kitabı, para saymayı filan. Bu yüzden hoca ceza verirdi, biraz da ben yaramazdım. Matematiği hiç öğrenemedim, şu anda aynıyım, saati az çok biliyorum ama fazla iyi değilim, orayı da az çok biliyorum ama hesaplayamıyorum, sayamıyorum da. Bu yüzden diğer genç kızlar gibi değilim, ne kadar denesem de bir şey oluyor, öğrenemiyorum kendimden bu yüzden nefret ediyorum. Belki ben olmasam hayat daha güzel olurdu, benim gibi bir insan herkes çalışırken, para kazanırken ben saf mal olduğum için evdeyim. Öğrenmek çok sıkıyor canımı ulan, kardeşim bana öğretiyor, ben ona öğreteceğime. Bu yüzden nefret ediyorum kendimden, deniyorum deniyorum olmuyor