Ulasamayacağiniz birini anmak neden bu kadar farkli?

Ulaşamayacağımız birini anmak farklı çünkü zihin hala o kişiyi tamamen bitirmiş olmuyor ama gerçeklik bitirmiş oluyor. Beyin "bu kişi benim için önemliydi"algısını tamamen bitirmiyor. Alışkanlıklar, ses tonu, beraber yaşanmış küçük şeyler hala içimizde aktif olur. Giden gitmiştir lafı yaşayanlar için söylenince biraz serttir çünkü yaşayan biri fiziksel olarak yok olsa bile içimizdeki versiyonu yaşamaya devam ediyor. Aslında kemiği, mezarı, fiziksel varlığı değil o kişinin bize nasıl hissettirdiğini, yanındayken kim olduğumuzu, hayatımızdaki rolünü özlüyoruz. O yüzden hem özleyip hem hatırlayamamak çok normal. Zihin çok ilginç bir şey bazı detaylar siliniyor ama bıraktığı duygu izi kalıyor. Bazen bir kokuyu almak, bir şarkıyı duymak o duyguyu geri yaşatır bize. Sanki insanın kendisi değilde onunla yaşadığı "sen" geri dönüyor.
Bunların garip gelmesi çok normal. Ölüm mantığa sığmıyor zaten o yüzden hisler hep mantıktan büyük oluyor.