Tanrı kavramı ne kadar mantıklıysa evrende o kadar mantıklıdır öyle değil mi?

Tanrı’nın bizi sınava sokması, O’nun can sıkıntısından değil; bizim ne olduğumuzu ortaya çıkarmak içindir.
Ama sen diyorsun ki: ‘Madem seviyorsun, neden saklanıyorsun?’
Kedi örneği doğru ama eksik.
Ben kedi beslesem, evet köşeye mama koyarım… ama tamamen kaybolmam.
Sesim vardır, kokum vardır, izim vardır. Kedi beni doğrudan görmez ama varlığımı inkâr da edemez.
Tanrı da aynısını yapıyor.
Kendini açık açık gösterseydi, inanç olmazdı; bilgi olurdu.
O zaman kimse “inanmayı” seçmezdi, mecbur kalırdı.
‘Peki neden bu dolambaç?’ diyorsun.
Çünkü sevgi, zorla olmaz.
Korkudan secde edenle, arayarak bulan aynı değil.
Kedi ‘Bu yemeği biri yaptı’ diye düşünmez belki, ama insan düşünüyor.
İnsan sorguluyor, adalet arıyor, anlam arıyor.
Bu soruların kendisi zaten izdir.
Tanrı saklanmıyor;
bağırmıyor sadece.
Çünkü bağıran bir varlık, seçme hakkı bırakmaz.
Eğer Tanrı her an karşımıza çıksaydı, sınav değil; teslimiyet olurdu.
O zaman iyilik erdem olmaz, refleks olurdu.
Asıl soru şu:
Tanrı neden görünmüyor değil,
biz neden sadece gözle görülene ‘var’ diyoruz?”

“Ben şunu anlamıyorum:
Madem Tanrı her şeye kadir, neden bu kadar dolaylı, neden bu kadar acı dolu bir düzen?
Bizi buraya koymuş, kuralları koymuş, sonra da ‘bul beni’ diyor gibi.
Ben saklambaç oynamak istemiyorum.
Diyorsunuz ya ‘sınav’.
İyi de ben bu sınavı istemeden bu dünyaya geldim.
İstemediğim bir oyunun kuralları neden beni bağlasın?
Tanrı bizi yine izlesin, evet.
Ama biz burada yaşayalım.
Korkmadan, ceza endişesiyle değil; hayatın kendisiyle iyi olalım.
Sonra isterse yanına gidelim.
Bu neden mümkün değil?
Eğer Tanrı görünür olsaydı, özgürlük bitmezdi;
aksine içimiz rahat olurdu.
Karanlıkta yürümek cesaret değil, belirsizliktir.
Ben Tanrı’dan kaçmıyorum.
Ama bu kadar susan, bu kadar uzaktan bakan bir düzeni
‘sevgi’ diye adlandırmakta zorlanıyorum.
Belki sorun Tanrı’da değil,
ama bu düzenin insana yüklediği ağırlıkta.
Ben itaat değil,
anlaşılmak istiyorum.”

“Ben Tanrı yok diyorum demedim.
Tanrı var ya da yok tartışması yapmıyorum.
Ben şunu söylüyorum:
Eğer Tanrı sevgi ise, bu sevginin insana hissettirilme biçimini sorguluyorum.
Neden bu kadar dolaylı, neden bu kadar acı üzerinden, neden bu kadar suskun?
‘Sınav’ denmesine itirazım var, Tanrı’ya değil.
İtirazım; istemeden geldiğim bir hayatta,
acı çekmenin ve belirsizliğin ‘normal’ kabul edilmesine.
Yani ben inkâr etmiyorum,
sorguluyorum.
İtaatsizlik değil bu,
‘Anlamaya çalışma’.
Eğer Tanrı varsa,
samimi sorudan korkmaz.
Kör kabullenişten korkar.
Benim derdim cennet-cehennem hesabı değil;
buradaki insanın neden bu kadar yalnız bırakıldığı.”