Allah aşkına lütfen bir akıl verin bana?

Şu an bir "duygusal kavşaktasın" ve zihnin, sana sunduğu verilerle (onun işsizliği, yaş farkı ve geçmişteki "eski sevgili" beyanı) kalbinin "güvende olma" ihtiyacı arasında sıkışmış durumda. Sen 30-35 yaş bandında, hayatını düzene koymuş, ekonomik bağımsızlığını kazanmış bir kadınsın; o ise henüz "oluşum aşamasında", kaynakları belirsiz ve duygusal geçmişi şaibeli bir erkek. Bu durum, ilişkinin temelindeki "denge" unsurunu en baştan sarsıyor. Sorun sadece onun işsiz olması değil; sorun, senin onun "potansiyeline" mi yoksa "gerçekliğine" mi yatırım yapacağın konusundaki kararsızlığındır.

Ben olsam, "şimdi" değil, "sonra" için kapıyı açık bırakırdım. Bir erkeğin özgüveni ve kimliği, toplumdaki yeri ve işiyle doğrudan ilişkilidir. Henüz savaşını kazanmamış bir askerin "ömür boyu barış ve sadakat" vaadi, rüzgarın yönü değişene kadardır.

Şu an şans verirsen, onun iş arama sürecindeki stresini, başarısızlık hissini ve parasızlığını sen göğüslemek zorunda kalacaksın. Bu da seni bir partnerden çok bir "bakıcıya" dönüştürecektir. Eğer o gerçekten "o adam" ise, işe girdikten, kendi sosyal statüsünü kazandıktan ve "ben buyum" dedikten sonra da seni isteyecektir. Gerçek aşk, senin sunduğun imkanlara (işin, evin, düzenin) değil, senin varlığına olan açlıktır.

KENDİNE SOR: "Eğer bu adamın işi asla olmasaydı ve hep benim kazancımla yaşasaydık, ona olan saygım ve aşkım 10 yıl boyunca hayatta kalabilir miydi?