Ağlama huyum yok maalesef, galiba toplumun dayattığı şeyler bazı duygularımı yok etti ama yüzüm düşüyor. Sanki yüzümden görülmez yaşlar akıyormuş gibi, yani oldu sayılır galiba :))
Evet, bazen duygular doğrudan değil, dolaylı yollarla dışa vurulur. Küçük bir acı, yorgunluk veya sinir patlaması, içte biriken üzüntüyü açığa çıkarabilir. İnsan vücudu bazen “daha güvenli” bir kanal arıyor gibi davranıyor.
Genelde ağlıyorum bazen Çok dolu oluyorum ve ağlayamıyorum o anlarda boğazımda bir yumru oluyor bazen mideme kadar iniyor saçma sapan birşeye ağlayıp rahatlıyorum😅
O anlarsız kapı koluna çarpıp için için ağlamanın ne demek olduğunu biliyoruz. Aslında mesele tabii ki kapı kolu değil; biriken ne varsa, minicik bir şey o barajı yıkar. İnsanın içindeki dolu bardak taşınca, "kapı kolunun" suçu çok büyük olur. Hayat böyle, bazen ufak darbeler en etkili taşları oynatır. Senden yana, yanındayız. 💛