Ölmek için doğduk. Acı ama gerçek ve hepimiz bu gerçeği biliyoruz. Bu gerçeği bilmesek daha iyi olmaz mıydı?

Dayım şu an ceza evinde bundan belki 7.8 sene önce 11 12 yaşındayım dayım biraz acımasızdır kahvesi vardı onun yanında yardıma gidiyordum ara sıra o da bana harçlık verirdi tanınan biriydi şehirde herneyse bi gün dedim dayı dedim ben senin gibi korkusuz olmak istiyorum ölümden korkmak istemiyorum demiştim o zamanlar da oturduğum mahallede camii de tabutlar vardı bizim bana demişti ölümden kormak istemiyorsan gir tabuta sabaha kadar kal demişti fakat bunu şaka olarak gülerek söylemişti e bende ufakım çocuk aklı ben gittim o tabuta girdim akşam saat 10 11 civarıydı galiba tam hatırlamıyorum ama fazla geç değildi herkes beni arıyor deli gibi başıma bir şey mi geldi kayıp mı oldum diye bizimkiler dayımı arıyor imran kayıp diyorlar sonra olaya dayım da dahil oluyor arıyorlar beni felan dayımın aklına geliyor bu tabut konusu bizimkilere anlatıyor olayı geliyorlar camii ye tabutu bi açıyorlar ben tabutun içindeyim 😂 hadi güldük ettik felan güzel bir anıydı fakat işin doğrusu o günden sonra ölümden korkmadım yeri geldi silahın üstüne gittim yeri geldi arabanın önüne atladım intihar için 1 kutu hap içtim kollarımı boğazlarımı kestim küçükken her şey çok iyisi büyüyünce boka sardı anlayacağınız tabutun içerisinde 1.2 saat kalarak korkumu yendim

Evet biliyoruz ama zaten bi çoğumuz unutuyor zaten, bilmeme imkanı da imkansız 🙃 bi sürüvölüm haberi ve ölğm gördüm maalesef. Çok klasik olsa da ben varken ölüm yok, ölüm varken ben yokum (veya öyle birşeyler) sözünü hatırlayarak dert edilmeyecek durum. Daha zor olanı sevdiğin herkesin öleceğini bilerek yaşamaktır ki zaman zaman bunu düşünüp ağlarım. Tabi belki de ben bir manyağımdır normal olan hiçbir şeyi takmadan yaşamaktır.

-bu gerçek olan bir şey, bu gerçeği bilmeseydik hayvanlar gibi olurduk fikir var ama akıl noksan.
Fikir ile akılı birbirine karıştırmamak lazım.
Bu biraz dini bir mevzu aynı zamanda fakat bilimsellikle çelişmiyor.