En son kendinle yüzleşirken saatin kaçta tıkandı?

Önce derin bir nefes aldım, sonra o huzursuzluk okyanusuna kendimden geçercesine daldım. Gözyaşlarımı ta derinlere akıttım ta ki en dibe varana kadar. O eksikliği ya da kesikliği aradım elimin yetiştiği kadar... Bunu yapmak ne zor, gözlerime yanlızca yabancılığının değdiği bir okyanusun dibinde, teklerle hayatta kalmaya çalışmak zor olacaktı tabii...
Aradığımı bulduğumda ya da elim bomboş olduğunda... Farketmez çıkmam gerek, yüzeye çıkabilmek gerek. O, içimi paramparça eden, gerçek anlamda kan kusturan basıncı geçmek mümkün mü? Ve şimdi... İçimdekiler içimdekileri bastırıyor halde. Bu kavgayı bitiremeden ordan çıkamayacağımı bilmek bile kendi başına basıncımı arttırıyor...

music.youtube.com/watch