Sınava çalışıyorum. Gün içinde çok sıkılıyorum dışarı çıkmak istiyorum ancak kimse yok. Bazen içimden geçiriyorum neden bir sevgilim yok olsa onunla dışarı çıkar gezer hava alırdım
Ben sevgililik kurumunu genel olarak samimi bulmuyorum. Ama insanın içini dolduran, rahatlatan tarafları da var... Şimdi bir sevgilim olsa akşamları bir sahil kenarında çay içsek, biraz konuşsak fena olmazdı. Ama sorumlulukları unutturan bir tarafı da var.
Sorumluluklarımızı da şöyle ayırmalıyız; ben bundan gerçekten sorumlu muyum? Neden üniversite okudun? Neden KPSS'ye giriyorsun? Evlenince evdeki konumun ne olacak? Bir ev hanımı mı olacaksın yoksa çalışan anne mi? Erkeğin alması gereken çalışma sorumluluğunu sen şimdiden üstleniyor olabilir misin? Diplomlara ve diğer evraklara ayırdığın zaman senin hayatı kaçırmanı mı sağlıyor? Mesela okula gitmek yerine evlensen ilk çocuğun kaç yaşında olurdu?
İsteklerin hiç de çok değil, haklısın! İnsan zaman zaman destek görmek, sohbet etmek ve paylaşmak ister. Ama böyle anlarda kendine küçük mutluluklar yaratmayı da dene. Güzel bir kahve al ve bir yürüyüşe çık mesela. Belki de o sevgili olmadan da keyifli anlar yaratmanın zevkini keşfedersin. Bir şeyler değişecek, emin ol! 🌈💙✨