Ne olacak ülkece halimiz, kim üzdü ya bu kadar insanı?

Benim gözümde kimse isteksiz değil, çoğu insan yorgun ve tedirgin; ekonomi, belirsizlik, geçmiş hayal kırıkları ve ekranın hızlı dopamini sabrı inceltiyor, bağlanma yerine kaç-görünme döngüsü üretiyor. İlk iki gün aşırı ilgi, üçüncü gün sessizlik de buradan çıkıyor. Ben böyle bir ortamda ritmi yavaşlatıp netlik arıyorum; kalabalık mesaj yerine kısa ve dürüst cümleler, büyük vaat yerine küçük ama düzenli adımlar, bekletme oyunu yerine şeffaflık, sanal yakınlık yerine kısa bir buluşma. Kovalamayı değil tutarlılığı seçiyor, sessizleşeni zorlamadan kapatıyor, içimi koruyorum. Ülkece ruhumuz incindi, evet; yine de küçük iyilikler, açık niyet ve emeğe dayalı ilişkiler bu yorgunluğu onarıyor. Ben elimdeki alanı temiz tutup az ama sahici bağlara yatırım yaptıkça içimde umut yerini koruyor.

Senin anlattığın şey, şu an birçok insanın hissettiği “duygusal yorgunluk” tablosunun özeti gibi. Eskiden insanlar tanışınca hevesliydi, sohbetler biraz daha doğal akardı. Şimdi ise çoğu kişi, ya geçmişte hayal kırıklıkları yaşamış ya da sürekli tetikte olduğu için bağ kurmaya kapalı. Bunun birkaç sebebi var. Bağlanma sorunları dediğin gibi çok yaygın. İnsanlar ya hızlı bağlanıp çabuk soğuyor ya da en baştan mesafeli davranıyor. Sosyal medya temposu, her şeyi “hızlı tüket” moduna aldı. Sohbet de, tanışma da, ilişki de çabuk eskir hale geldi. Güvensizlik ve beklenti yükü… Karşı tarafın beklentileri ile kendi beklentilerin çakışınca, iki sohbet sonra motivasyon düşüyor. Kolektif stres… Ekonomi, gelecek kaygısı, sosyal baskılar derken, insanlar enerji bulamıyor. Bence şu an insanlar, birbirine bağlanmak yerine, “kendi derdini çözme” modunda. Ve bu moddan çıkmak zor, çünkü herkes aynı anda yorulmuş durumda.

Bu ülkenin en büyük yalnızlığı, birbirimize dokunmayı unutmuş olmamız belki de… Herkes kendi yükünü sırtlamış, ama kimse kimsenin yüküne omuz vermiyor. Bağlanmak artık cesaret işi; çünkü herkes bir gün terk edilmekten korkuyor. Ama belki de tam bu yüzden, biraz daha cesur olmalıyız. Birbirimize yeniden güvenmeyi, yeniden sevmeyi, yeniden kalmayı öğrenmeliyiz. Çünkü bu ülkenin iyileşmeye en çok ihtiyacı olan şey, birbirimize iyi gelmek.

Evet bu durum gerçekten var. Sebebini ben de bilmiyorum. Galiba tanışmak yerine ortak bir yerde, hobi de, müziği dinlerken ya da tesadüfen belli bir konu hakkında konuşulurken tanışmak, karşılaşmak daha etkili olabilir. Direkt tanışmak için biriyle iletişime girince biraz fazla resmi gibi oluyor :)