Bugün ölümü düşünelim mi?

Yarım gözlerimi açamazsam, yarın gözlerimi başka bi boyuta açmış olucam. İşte bu yüzden uyumayı çok seviyorum. Hayata gözlerimi kapatıp, hayata gözlerimi açabilmek bana tekrar hatırlatıyor yaşamı.

"Ölüm hiçlik değil, fena değil, sönmek değil... bir tebdil-i mekandır..."
Asıl vatana açılan kapıdır. Ebedi yurda göçüştür. Bu sebeple belki de insan kalbi "ebed, ebed" diye atar.

içimden bir his 40ı göremeyeceğimi tekrar tekrar hatırlattığı için sanırım, düşünmediğim gün yok ölümü.
Önceden çocuklarım, kardeşlerim, ailem ne yapar bensiz diye düşünürdüm. Ben annemden sonra ne yaptıysam, onlar da onu yapacak düşüncesi baskın geleli, telaşım da kalmadı.

Bir tek işte; huzur-u ilahiye çıkınca, dil susup diğer uzuvlar konuşmaya başlayınca, amel defteri açılıp saçılınca bir bir ortaya, şahit mahkemede yaptıklarımı bir bir anlatınca ki kendisi aynı zamanda hakim... mahcup olma korkusu var.

Ölüm kolay iş ama ya sonrası?