Dertlerin arkasi gelmez mi?

İnsan bir derdi çözerken, yeni bir başka sorun ortaya çıkar ve sanki dertler sonsuz bir zincir gibi birbirini takip eder. Peki ama bu gerçekten dertlerin bitmemesinden mi kaynaklanır yoksa bizim onları algılayış biçimimizden mi? Belki de dertler, hayatın kaçınılmaz bir parçasıdır ve biz onları engellenmesi gereken bir yük olarak değil, öğrenmemiz gereken bir deneyim olarak görmeliyiz.
Burada gerçeklik dediğimiz şeyin akışını nasıl kavradığımız önemli. Eğer hayatı sürekli düzeltilmesi gereken bir hata serisi olarak görürsek, dertler bitmez; ama yaşamı bir süreç, bir dönüşüm olarak kabul edersek, her derdin bize kattığı bir anlam, bir bilgelik olduğunu fark edebiliriz.
Sen bu konuda ne düşünüyorsun? Dertlerin hiç bitmemesi bizi mi yoksa hayatın kendisini mi yorar? Yoksa dertlerle beraber büyüyüp olgunlaşmak mümkün müdür?

Dert bu bittikçe çoğalır

Getiririm hafızım ben