Bu yastan sonra?

varoluşsal yalnızlığın içerisindeyken sevgilisi olsa dahi yalnız kalacağını bilen kişilerdir. bu varoluşsal yalnızlık giderilebilen bir şey değildir bu arada, bu yalnızlığı sadece sizi yaratan yaratıcıyla paylaşabilirsiniz. kişi kendi yalnızlığını kabullenmeye başladıkça, bir sevgilinin olması fikri gittikçe uzaklaşılan, değersizleşen bir fikir olmaya başlar. hatta kişi, bir sevgilisi olunca kendisinden uzaklaşacağını, tamamen kendisi için bir hayat kuramayacağını düşünür. çünkü sürekli yanında olacak bir sevgilinin olmayışı, bu tip derin duygularla çalkalanmayacak olmak, kişinin varoluşsal yalnızlığını kabullenmesi ve bununla başa çıkması için olması gereken bir durumdur. "ben her anlamda yalnızım, yanımda kim olursa olsun" gerçeğini kabullendikten ve bu durumu yürütebildikten sonra ise bir sevgilinin olma fikri absürt gelmeye başlar (tekrar en başta yazdığım cümleye döndük). absürttür çünkü sen bir sevgilin olsa da yalnız kalacaksındır, aslında bu durum tamamen kişinin kendisini kandırmasından ibarettir. kandırma da demeyelim de sadece belli bir süreliğine kendinden kaçması diyelim. kişi kendi varoluşsal yalnızlığını kabullendiğinde bundan kaçmayacaktır, kaçmadığında ise hayatında bir sevgiliye ihtiyaç duymayacaktır.