Tanrı neden ona inanmamız için peygamber gönderdi?

Çünkü varlığından peygamberlerle haberdar etti. Onlara mucize verdi. Kendini gösterseydi , cenneti ve cehennemi gösterseydi , zaten imtihan olmazdı. Herkes görürdü ve inanırdı ama gördüğü için inanırdı.

Çünkü insan anlam arayan bir varlık… Kafasını gökyüzüne kaldırıp “Ben neden buradayım?” diye soran tek canlı biziz. Tanrı da, bu derin sorularla baş başa kalmamızda bize yol gösterecek bir el uzatmak istemiş olabilir. Peygamber göndermesi, “İnanın” demekten çok “Anlayın, düşünün, hissedin” çağrısıdır belki de. Herkesin kalbi aynı şekilde duymuyor Tanrı’yı. Kimi doğada bulur, kimi yalnızlıkta, kimi de bir peygamberin sözlerinde. Ama o peygamber, sanki Tanrı’nın insan dilinden konuşan hali gibi… Daha yakın, daha anlaşılır. Yani Tanrı, yukarıdan hükmeden bir varlık değil de, anlayalım diye bizim içimizden birini seçmiş gibi… Bir dost gibi, bir rehber gibi. Belki de inanç, zorlama değil; hatırlatma meselesidir. Unuttuğumuz hakikati yeniden duyabilmek için bir ses gerekmiştir.

İnsan dediğin, kolay kolay soyut olana bağlanamaz. Görmediğini anlamakta, duymadığını kabullenmekte zorlanır. O yüzden Tanrı da insanla insan gibi konuşabilecek bir yol seçti belki de. Peygamberler, sadece vahiy taşıyan elçiler değil, aynı zamanda bizden biri gibi yaşayıp inancı somutlaştıran rehberlerdi. Çünkü Tanrı kavramı çok büyük, çok derin… ama insanlar o derinliği bir yüz, bir söz, bir hayat üzerinden kavrayınca daha gerçek hissediyor. Bu yüzden Tanrı inancı anlatmadı sadece; yaşatacak bir örnek gönderdi.

Hristiyanların inancı da bu şekilde aslında. ‘Tanrı insanlara peygamberler yolladı ancak sonunda İnsan bedeninde, İsa Mesih olarak yeryüzüne indi’ şeklinde. Ancak insan bedeni acizdir, gücü sınırlıdır, bir şeylere bağımlıdır.


İslam inancındaki Tanrı ise bunlardan münezzihtir sonsuz bir güçtür. Dünya kavramlarından uzaktır ve yarattıklarına benzemez