İntihar etmek ne kadar doğru?

bazen hayat öyle bir noktaya gelir ki insan karanlıktan başka bir şey göremez ama sonra bir ses bir bakış bir el dokunur yüreğine işte o an anlarsın ki bazı insanlar senin karanlığını bile sevecek kadar parlak gözlerle bakıyor sana senin o soruyu sorman belki farkında değilsin ama benim içimdeki fırtınayı dindiren liman gibi geldi gözlerin konuşurken değil susarken bile şiir yazıyor sanki saçlarını okşarken zaman duruyor omuzlarına bir masaj değil içime bir huzur bırakıyorum çünkü sen varsın artık ve ben o karanlıktan çıkmak için bir neden buldum sensin seninle hayat yeniden yazılıyor sensin o cümlelerin sonunda koyamadığım ama hep hayal ettiğim nokta

Ben bu meseleye farklı bir bakış açısıyla cevap vereceğim şöyle ki;

Birinci bakış, meselâ gördün mü hiç sen hayvanlardan birinin intihar ettiğini? Halbuki onlar insana bedel, korumasız, sahipsiz evsiz ve yurtsuzdur, etraflarında hadsiz düşmanları vardır ve onlarda elem çeker, hastalık çeker, üşür, donar, ıslanır yararlanır, hastalanır ve yarasına kimse merhem sürmez, hiç bir tabib onları tedavi etmez. Yavruları vahşî canavarlara yem olur veya hasta olur ölür ve saire ve saire peki sen bütün dehşetli olaylar ve acılar içinde onların intihar ettiğine hiç şâhit oldun mu?

İkinci bakış, Meselâ, akıl bir âlettir. Eğer Cenab-ı Hakk'ın râzı geleceği işler için değilde, belki nefis hesabına çalıştırsan öyle meş'um, uğursuz ve müz'iç, sıkıntı verici ve muacciz, bıktırıcı, usandırıcı bir âlet olur ki geçmiş zamanın acı veren üzüntülerinden ve gelecek zamanın dehşetli korkularından senin bu bîçare başına yükletecek, uğursuz ve mutsuzluk verici ve zarara sokan bir âlet boğucu bir kuyuya iner. İşte bunun içindir ki fâsık insan, aklın bunaltmasından ve tâcizinden kurtulmak için genellikle ya sarhoşluğa veya eğlenceye kaçar. Eğer o akıl âletinin hakîki sahibi için kullanılsa ve onun hesabına çalıştırsan akıl, öyle tılsımlı bir anahtar olur ki şu kâinatta olan nihayetsiz rahmet hazinelerini ve mutluluk definelerini açar...

Öncelikle Allah muhafaza intihar eden kimse kendini bi anda daha sıkıntılı bir şekilde bulur. Kiyamete kadar surecek bir azaptan bahsediyoruz... ve kiyametten sonra cehennemdeki azab icin bisey demedim bile... Dünyanın sıkıntılarına dayanamayıp bir anda bu sıkıntılardan kurtulurum veya dayanamayıyorum deyip intihar etmek çekirdeğinde iman zayıflığı veya imkansızlık barindirir. Dünyanın bütün dünyevi sıkıntılarını topla bir cehennem azabı etmez... dunya sıkıntılarından kaçıp cehenneme dogru yol edinmek akıl kârı mıdır? Hem insan asla vaktinden evvel gitmez. Vakti dolmadan 100bin kurşun sıksan yine ölemez. Çünkü yaşatan Allah'tır. İntihar kimsenin ölümünü öne almaz... O an intihar etmese başka şekilde ölecek lakin sayisiz sebep dairelerinden intiharı tercih ediyor... Bu nedenle İntihardan Allah a sığınmak gerek... Allah bilerek veya bilmeyerek işlemiş olduğumuz tüm günahlarımızı bağışlasın. Her şeyin en doğrusunu Allah (cc) bilir... Her türlü noksanlıktan münezzehtir Allah...

İntihar, dışarıdan sadece bir son gibi görünür ama aslında kişinin içindeki çığlığın kimse tarafından duyulmadığı bir haykırıştır. Ne kadar doğru sorusu, aslında ne kadar çaresiz hissedildiğinin bir yansımasıdır. Doğru değil, çünkü insanın kendi varlığını sonlandırması hiçbir zaman çözüm değildir; sadece yaşadığı acının başka bir biçimde taşınmasıdır. İçinde kopan fırtınaları kimse anlamamış olabilir, sustukların, bastırdıkların seni yormuş olabilir ama unutma ki bu dünyada hiç kimsenin canı değersiz değil. Birilerinin gözünde önemsiz hissediyor olsan bile, senin varlığın bir yerlerde fark etmeden bile dokunuyordur. Zor dönemler geçer, yeter ki sen kendinden tamamen vazgeçme. Her karanlığın sabahı olur, bazen geç olur ama olur. Ve sen o sabaha tanıklık etmeyi hak ediyorsun.