Kendimi silent hillde gibi hissediyorum?

Hiç arkadaşım yok gençliğimin en güzel yıllarını çürüyerek geçiriyorum uy0şturucu kullanmamak ve intihar etmemek için çok zor duruyorum o kadar çağresiz bir durumdayım ki artık pes ettim okula bile gitmiyorum çünkü ders çalışamıyorum okulun o'sunu duyduğumda çok aşırı derecede tetikleniyorum cidden kimse mi anlamıyor durumumu ben bu yaşadıklarım için çok küçüğüm her gün ağlıyorum bazı günler herşeyi hissederken bazı günler hiçbir şey hissedemiyorum her türlü ses sinirimi bozuyor dışarıya çıkacak hâlim yok kimse tarafından umursanmamaktan bıktım kendimi hiçbir yere ait hissedemiyorum o kadar umutsuzum ki haftada bir gelecekteki kendime (tabi yaşarsa) mektup yazıp duruyorum kimseye duygularımdan bahsedemiyorum her şey beni tetikliyor uyku düzenim berbat kendi kendimde yeme bozukluğu sahibi olmaya çalışıyorum psikologla görüşmek dışında ne yapabilirim benim sorunum ne