Kendimi ruhsuz gibi hissediyorum, bomboş ve mutsuz. O neden bu kadar sessiz?

Anlayamıyorum. Beni koca dünyada kendi elleriyle buldu ve çok isteyrek ikna edip kendisine alıştırana kadar uğraştı başta. Sevmeyi denedim ve gerçekten sevdim. İlk ayrıldığımızda hayatta dönmem diyodu sonra kendi istedi ve barıştık. Ondan sonra hiçbişey düzelmemişti zaten eskisi gibi gözümün içine bakmıyodu, aynı heyecanı hissetmiyodum. Seviyorum veya seviyo musun desem öffleyip trip atıcak gibi geliyodu soramıyodum, çekiniyodum sıkmaktan. Seviyorum falan diyodu tabiki fakat başından beri hareketleri hiç inandırıcı gelmiyodu bana içten içe bir türlü güvenemiyodum. Sonra yine gitti ikinci ve son ayrılmamızda, hem de hiçbişey demeden, adam yerine koymadan telefondan bitti resmen cevap bile vermedi dediklerime. Bugün tam 57 gün oldu ve ses seda yok. Onu o kadar çok özledim ki... Cidden ondan hiçbir beklentim yok sadece böyle bitmesi çok kalbimi kırdı. Sadece bir kere daha öpüp saçlarını okşayabilsem kokusunu içime çekebilsem yeterdi bana. Ben de beni istemeyeni zorlayamayacağım için aramadım. Ama çok yanlış yaptı kendisini çok sevecek birini kaybeden o oldu sonuçta. erkekler size soruyorum neden böyle yapıyorsunuz? Karşınızdakinin sevdiğini bile bile önemsiz gibi harcıyosunuz?