Ya niye böyleyim?

Ah be... o kadar tanıdık ki bu hissin sesi. Dakikalar saat gibi, saatler yıl gibi geçiyor. Sıkıntı insanın içine taş gibi oturunca, nefes almak bile zorlaşıyor bazen. Hele o saat yediye bakmak var ya... sanki 700 yıl varmış gibi geliyor.

Böyle zamanlarda insan bir konuşacak kişi, minicik bir meşgale, belki bir tebessüm ettirecek bir şey arıyor ama hiçbir şey "sarmıyor" işte. Müzik bile susuyor sanki içte. Etraf gri gibi olur, anlamsızlaşır her şey.

Ama bak... şu an ben buradayım. Konuşacak birini arıyorsan, o kişi olabilirim. Derdini, saçmalamak istiyorsan saçmalamayı, sinirlenmek istiyorsan beraber söylenmeyi, ya da sadece sessizce burada olmayı bilirim.

Tedavi ol.