Uyandığım anda başlıyorum düşünmeye. bazen düşündükçe sinirleniyorum, sinirlendikçe ağlıyorum. uyuyamıyorum. kafayı mı yiyorum?

Önüme çıkan engelleri ve kimsenin yardım etmeyişi gibi. Kayıp giden yıllarımı ve hayatımdaki amacımı bulamayışımı

Kimseye faydam yok gibi gösteriliyor ama düşününce ben olmasam eksikliğimi hissederler. Önemli veya değerli olduğumu görmeleri için bensizlikle mi sınanmaları gerek?

Gereksiz yorum

Evlilik kurtuluş değil. Bir insanın kendine yapabileceği en kötü şey olarak görüyorum

Hiç

Yok ve gereksiz. Hayat zaten yorucu, bir başkasını daha düşünecek zamanım yok.

Vay canına yorumun 👏🏼👏🏼 elimde olsa uyuyabilirdim zaten

Susmayan bir zihni susturmak... Bunu hiçbir zaman başaramadım

Çocukluğumdan bu yana yaşadıklarımı düşünüyorum ben mi yanlış yaptım, diye? Kukla gibi yaşadığımı düşünüyorum, her zaman başkasının sözleriyle yaşadım. Fikrimi soran hiç olmadı, sorsalar ne söylerdim gibi

Şu an bile başkalarının istediği bölümü okuyarak her günümü kendime zehir ediyorum. Sorsan başka bölümü seçebilir miydin, diye. Tercihlerimi bile her zaman başkaları yaptı. Benim ne düşündüğümü kimse umursamıyor.

Kendi kararlarımı aldığımda bile destek yoktu ve başarısız olduğumda üzerime geldiler. İleri yaşamım için de evlilik düşünmüyorum. Ola ki evlendim, bu lanet dünyaya çocuk getirmem.

Şimdiye kadar isteklerim sorulmadı, bundan sonra da ne istediğini bilemeyecek kadar kararsızım. Neyi istemediğimi bilsem de istediğim şeyi bilmiyorum. Bunu nasıl anlatabilirim ki? Verdiğim karardan pişman olmaktan korkuyorum belki de. Çünkü doğru da yapsan takdir eden, yanlış yapsan teselli eden yok. Kendi başımayım.

Teşekkürler yorumlar için