Diğer

Desteğinize ihtiyacım var?

Aslında bu tarz şeyleri buralara yazmayı sevmem yazmadım da şimdiye kadar. Ama etrafımda beni gerçekten anlayan, duyan kimse yok gibi hissediyorum. Kimi çekemiyor geliyor kimi ne yaşadığımı bilmiyor. 5 yıllık evliyim. Düzgün işinde gücünde , alkolü sigarası yani kötü bir alışkanlığı olmayan biriyle evliyim. Severek evlendik. Ailesi düğünümüzle ilgili hiç bir destekte bulunmadı. (Gerekçe; abine yapamadık sana da yapmayacağız) Her şeyi kendimiz yaptık. 1 yıl sonra hamile kaldım. Doğumuma 1 hafta kala eşim ihraç edildiği mesleğinden dolayı 8 ay hapis yattı ve ilk defa anne olmuş biri olarak kucağımda çocuğumla bir annemde bir kayınvalidemde yari geldiğinde ise kendi evimde kaldım. Bir gün bile of demedim. Olaylar bu noktada değişti. İçerden çıktıktan sonra psikolojik olarak farklı bir adamdı. Artık çok kolay sinirleniyor , kavga etmekten çekinmiyor ve asla yaptığından pişman olmuyordu. Hepsini geçtim haksız olduğu konularda bile artık özür dilemiyordu. Özel günler asla hatırlanmıyor beni artık hiç bir konuda takdir etmiyordu. Yapısal olarak konuşma tarzım heyecanlı ve sanki kavga edercesine gür çıkıyor. Evliliğimiz boyunca bu yüzden çok yanlış anlaşıldığım zamanlar oldu. O içerden çıktıktan sonra ben artık bir anne olduğum için psikolojik tedavi gördüm. Öfke kontrolünde zorlanıyordum ve böyle sağlıklı bir birey yetiştiremeyeceğimin farkındaydım. şu an oğlum 3 yaşında ve bizim tartışmalarımız gittikçe büyüyor. Yaklaşık 5 ay önce eften püften bir tartışma büyüdü ve sonuç annesinin evine gitmesiyle sonuçlandı. Annesiyle görüştüm eve dönmesi için konuşmasını istedim ama bana tamam demesine rağmen 2 gün sonra ben eşimi arayıp artık eve gel çocuk seni soruyor dedikten sonra beni aradı. “Şimdi konuştuk eve geliyor bir birimizin kıymetini bilin blablabla” yani kendi konuşmuş gibi yaptı. Bu sabah tekrar küçük bir kıvılcım , benim agresifliğim onun siniri birleşti ve bir volkana dönüştü. Erkek Kardeşimin yanında çekinmeden sesini yükseltip sus dememe rağmen konuyu büyütmeyi seçti. Bari kardeşimin yanında yapma dedim. Dediği şey “ Söylerim kardeşinin yanında da söylerim ananın yanında da “ arabadan indi ve beni orada bıraktı. Almak için geri döndüğümüzde arabaya doğru yürüdüğünü görünce sakinleştiğini sandım. Arka kapıyı açtı ve “ akşam eve gelme seni artık istemiyorum dedi” sonra peşinden gittiğimde kolumdan tutup kardeşime doğru çekiştirip “ al şunu dedi” kendime bunu hiç yakıştıramadım. Biz yolumuza devam ettik ve oda eve gitti. (İşe gidiyorduk) Annemi arayıp biraz dertleşmek istedim ve annem kimseye bilet anlatmıyorsun akşamda bize geliyorsun dedi. Ne yapacağımı bilmiyorum , nasıl hareket edeceğimi bilmiyorum. Çok seviyorum orası kesin ama bazı şeyler de insanın bir noktada tutuyor. Herkesin dışardan imrenerek baktığı bir çiftiz. Dışarıdan okadar mutlu görünüyoruz ki asla bir derdimiz yokmuş gibi. Mükemmel bir baba asla lafım yok. Ama ayrılma kararını verdiğim an nefesimin kesileceğini sanıyorum. Onu bir başkasıyla düşünemiyorum bile. Biraz fikir verebilir misiniz.

Desteğinize ihtiyacım var?
Cevapla
Doğum Soruları Hamilelik Soruları İş Soruları