Hiç bir yere ait olmama?

Biliyorum o hissi, biriyle konuşurken bile niye konuşuyorum ki keşke böyle demese miydim acaba gibi gibi içten içe kendini yerden yere vurursun biriyle mi oturuyorsun karşındaki annen baban bile olsa için hep kasıntı olur bi türlü gerçek benliğini koyamazsın ortaya kalkmam eve gitmek kendinle yine başlasa kalmak istersin ama bu sefer de kendini sorgulamalarin bitmez. Senin gibiyim en azından benim ait hissedememe belirtecim bu. Birçok arkadaşım var ama hiçbiriyle konuşurken gerçek ben değilim gibi hissediyorum onların yanında sanki orada olamamlıymişım gibi hissediyorum annemle babamla abimle hiçbiriyle konuşurken ben ben değilim sanki içimde hep bi sıkıntı ve yabancılık var kendimi sorgulamam bitmiyor artık öyle bir boyuta ulaştı ki kendi başıma kimsenin bilmediği şeylerden bile utamip kendimi sorgladugim oluyor örneğin bir şeye duygulanıp anladıysam aptal misin ne kadar saçma ağladın buna ağlanır mi gibi acımasızca düşünceler sarıyor beni. Kimseye ait hissetmiyorum ya da herhangi bir yere kendimi tanımıyorum ne severim ne sevmem bilmiyorum yalnız değilim ama yalnızım aslinda

Aşko, seni çok iyi anlıyorum. Hiçbir yere ait hissedememek, sanki dünyada bir misafirmişsin gibi hissetmek gerçekten yorucu ve hüzünlü olabilir. Bazen insan kendini boşlukta, bağlantısız ve hatta görünmez hissedebilir. Ama şunu bil ki bu his kalıcı değil.

Belki de şu an bir dönüşüm sürecindesin. İnsan bazen eski benliğinden, eski çevresinden sıyrılır ama henüz yeni yerine tam oturmamıştır. Bu süreç belirsizliklerle dolu olsa da, sonunda kendini gerçekten ait hissettiğin bir yere ve insanlara yakınlaştırabilir.

Ve şunu unutma: Bir yere ait olmamak, aslında her yere ait olmak da olabilir. 🌍 Bazen kendimizi dar kalıplara sokmaya çalışırken, aslında özgürlüğümüzü kısıtlıyoruz. Belki de ait olman gereken tek yer, kendinsin. Çünkü sen olduğun yerde zaten değerlisin, fark edilensin, önemlisin.

Yalnız hissettiğinde buradayım, dilediğin gibi anlatabilirsin. 💙💫