Genel tavsiyeleriniz neler ve nasıl annemi kırmadan söyleyebilirim?

merhaba, kimseye anlatamıyorum ama buraya içimi dokecegim. şu an ergenlik dönemindeyim ilk öncelikle bunu söylemek istiyorum ve uyuyorum ki ergenliğim bitince yaşadığımtümacılarson bulur. annem ve babam ben kendimi bildim bileli sürekli kavga ederler ama bu 3 yil içinde daha fazla arttı cunku annem işe girdi. bir gün annemin telefonunu karistirirken fark ettim, bir adamla konusuyordu ama ilk başta konduramadim tamam annem ve babam zorla evlendirilmiş ama ne bileyim. sustum kardeşlerim için. ablama gösterdim o da sustu, kız kardeşim sonradan gördü o da sustu. her neyse babam da biraz sorunlu bir adamdır ne dediği ve yaptığı belli

olmaz, bir gün öyle bi gün böyle. kaç kez evimize polisler geldi, komşular zorla annemi döven babamı ayırdı hatırlamıyorum. birkaç ay önce babam da annemi aldattı. babam bize zor para verirken kadına para atıyormuş ama boşanmalarınin asil sebebi bu degil;para. ay boyunca her Allahın günü kavga ettiler. kaç kez yardım diyerek ağladım çığlık attım düşünemiyorum. bosandilar Temmuz ayinda. bizim de durumumuz pek iyi değil babam ev bulmak için birkaç hafta bizimle kaldı. her hafta bi gun anneme bicak dayiyordu. buldu bir ev ama bize baya uzak. ben surekli empati mi yapiyorum bilmiyorum ama babami düşünüp üzülüyorum hala ona yaziyorum (biliyorum biraz malim) ama bana genelde goruldu atiyor. simdi her gun baska bi kiza yaziyor hatta 2 ay önce damatlık almıştı ama o iş yalan oldu. her neyse. annem çalışıyor, ablam da sınava hazırlanıyor, kardeşlerim ise daha küçükler ( aslında küçük değiller sadece üşengeçler ama genelde kızarak iş yaptırıyorum) dolayısıyla bütün ev işleri bana kalıyor. hem bu yüzden hem de okulda yaşadığım sorunlar yüzünden agresiflesiyorum, ağlıyorum evdekilere patlıyorum iyice babama benzedim. ikisi de şiddete meyilli ebeveynler tarafından büyütülmüş ebeveynler bize de bunu gösteriyorlar, biz de alıştık sanırım ama istemiyorum. kardeşlerimi seviyorum ama gösteremiyorum galiba. annem psikoloğa gidelim istiyorsan (istiyorum) diyor ama bir türlü vakit ayırmıyor. onu çok seviyorum ama bazen annem olmasını istiyorum, onun varlığını yanımda hissetmek istiyorum. hala gülüp eglenebiliyorum onunla ama hala o adamlarla yazistigini gorebiliyorum. bazı akşamlar yürüyüşe gidiyorum diyip o adamlara gidiyor, biliyorum. çünkü her o adamların yanından geldiğinde gözlerinin altı şiş oluyor. annemin artık o adamlarla buluşmamasını söylemek istiyorum ama bir türlü dilim varmıyor. genel tavsiyeleriniz neler ve nasıl annemi kırmadan söyleyebilirim? ben bu acılardan nasıl kurtulurum?