Zaten hayat rutinlikten ibarettir ne beklenebilirdi ki, belli bir yaşa geldikten sonra bu rutinlik daha baskın oluyor. Sorumluluklar alınıyor ve evden işe işten eve gibi bir durum söz konusu oluyor, binde bir araya bir aktivite sıkıştırılabilirse.
Maalesef birçok insan bu şekilde yaşıyor ben buna popüler kültürün kölelik sistemi diyorum, insanın duyguları olmalı hayallerinin peşinden koşmalı ne olursa olsun hayata meydan okumalı asla vazgeçmeden bıkmadan usanmadan düzene karşı gelmeli, başkaları için değil kendisi için yaşamalı ama sistem buna izin vermiyor hepimizi sağımlık bir inek gibi sağıyor, piramitleri yapan kölelerden hiçbir farkımız yok ve hergün bir önceki günün aynısı sürekli dejavu yaşıyoruz ama bu hoşuma gitmiyor bazen çok sıkılıyorum herşeyden uzaklaşırım var olan herşeyden yalnız kalmayı yıldızları izlemeyi kendimle konuşmayı tercih ediyorum işte o zaman özüme dönerim içimdeki çocukla sohbet ederim benim için en kaliteli zaman dilimi bu anlar ama her ne olursa olsun vazgeçmem sende öyle yap asla pes etme.
Sabah kalk okula git gel telefona bak yat sabah kalk okula git gel telefona bak yat sabah kalk okula git gel telefona bak yat sabah kalk okula git gel telefona bak yat sabah kalk okula git gel telefona bak yat sabah kalk okula git gel telefona bak yat sabah kalk okula...
Bazen her gün aynı saatte olan o döngü iyidir aslında.. Macera da çok önemli stabilize olması gerekenlerin stabil olmaları da.. Macera ve akış dengeli olunca monotonluk son bulur.
Evet uyuyom kalkıyom telefonu alıyom sabahlıyom sonra tekrar uyuyom kalkıyom telefonu alıyom sabahlıyom sonra tekrar uyuyom kalkıyom telefonu elime alıyom sabahlıyom sonra gene uyuyom... Daha devam eder bu döngü