Ne yapıcam bilmiyorum çok kötüyüm?

Eski kocamla evlenmeden önce 1 buçuk 2 sene kadar sevgiliydik. İkimizin de tek hayali bir aile kurmaktı. 3, hatta eğer maddi durumumuz iyi giderse 4 çocuk yapmayo planlıyorduk. Birbirimizi bulmuştuk sanki, ruhumu tamamlayan bir adamdı. Anne olma isteğiyle yanıp tutuşuyordum, içgüdüsel sanırım.

Sonunda evlendik. Denedik, olmadı. Denedik, yine olmadı. En son bir doktora göründük ve kısırmışım. Ondan sonra her şey hıpızlı geçti.

İlk 2 hafta kadar doğru dürüst konuşmadık. Sabah işine gidiyor, akşam geç saatlere kadar gelmiyordu. Aradığım zaman arkadaşlarlayım kahvedeyim v. b diyip kapatıyordu. Benim uyku saatimi bekleyip öyle eve geliyordu. Sonra o acı haberi verdi bana, ben boşanmak istiyorum dedi. Çocuk sahibi olmak konusunda belli hayal ve hedefleri olduğunu, bu yüzden benimle ilişki içinde olmayı daha fazla istemediğini söyledi. Boşandıktan sonra kendime çok zor geldim zaten. Sonra unuttum gibi bir şey oldu, ama asla unutmadım. Yaklaşık 6 ay öncesi herhalde. Dün yine ağladım, yaşadığım acıyı anlatamam. Sevdiğim adamın yanındaki kişi olamamak ve bu konuda hiçbir şey yapamamak çok üzüyor beni. Belki bunları okuyunca "aman ne üzülüyorsun ya" falan diyor olabilirsiniz ama ben onu gerçekten çok seviyordum. Bu şekilde terk edilmeye dayanamadım, dayanamıyorum da.

Bu upuzun yazıyı biraz dert yanmak için yazdım alakasız olduysa çok üzgünüm. Benzer olaylar yaşadıysanız lütfen anlatın🙏🙏