25 yaş krizindeyim sanırım. Benim gibi hayattan bunalanlar var mı? Uzunca içimi döktüm dert dinlemek isteyenler buraya?

Yaş aldıkça her şey daha kötüye gidecek gibi hissediyorum. Daha hayat kuramadım kendime. Gerçekten bu işsizlik çok kötü şey. Çoğu Türk genci işsiz. Ve kimsenin umrunda değiliz. Onun dışında ilişki dersen bir hayatım yok babamın durumu iyi. Evimiz arabamız var. İstediğim kafeye falan gidebiliyorum. Ama bir süre sonra aynı şeyleri yapmak sıkıyor sevgilisiyle gezmek istiyor geniş bir arkadaş çevresi olsun istiyor insan. Sevgili yapacağım ortam yok. Sanal vs de istemiyorum. Yapsam yeterince özgür değilim zaten babam çok sıkıntılı bir insan. Dışarı çıktığımız zaman hesap veriyoruz böyle. İstediğim kıyafeti giyemiyorum gizli gizli giymek zorunda kalıyorum. Bu konuda çok büyük tartışmalar yaşadık. Annem babam ayrı bu arada. Babamla yaşıyoruz biz kardeşimle. Kpss'ye hazırlanıyorum bir yandan çoğu Türk genci gibi. Atanıp hayatımı yaşamak istiyorum artık hayatı kaçırıyorum sanki. Bir yandan ideallerim de var yurt dışına gitmek istiyorum dilimi geliştirdim bunun için. Ama gerçekten psikolojim bitik. Duygusal ve cinsel ihtiyaçlarım artık açlık uyku gibi önemli hale geldi yoksunluğunu hissediyorum. Hayatımda kendimi hiç bu kadar kötü hissettiğim bir dönem hatırlamıyorum. Bir aralar epey ağlıyordum gizli gizli. Dini inancımı yitirmekle her şey üst üste geldi. Başörtümü çıkardım bir değişim geçirdim bir anlamsızlık boşluk kaygısı geldi ve bu 25 yaş krizi ile birleşti. Haydi buyrun cenaze namazına. Buraya kadar okuyan varsa teşekkürler:))