Annemle anlaşamıyorum. Uzak dursam daha mı mantıklı?

Her yanına gittiğimde bir şekilde kavga çıkıyor. Küçüklüğümden beri yemek baskısı, ders baskısı, beni başkaları ile kıyaslama, asla takdir etmeme, küçücük şeylerden kavga çıkarma, sürekli bir drama ve huzursuzluk yaratan biri.

Lisede onun yüzünden bir sürü hastalık çıktı bende. Hayatım hastanelerde geçti. Tartışmayı ve dramayı aşırı seven biri. Yaşı arttığı için eskisi gibi değil performansı. :)) Ama yine de ara ara bir şekilde benzer şeyleri tetikliyor bende. Mesela yemek yer misin dediğinde bir şey önerdiğinde kan beynime sıçrıyor benim. Bu konuda çok ciddi travmalarım var. Hiç tahammülüm kalmadı en ufak şeye. Uzun hikaye anlatamam ama kısaca şöyle diyim. Yemek baskıları yüzünden bağırması, ceza vermesi, hatta şiddet uygulamaya kadar giden şeyler yaptı küçüklükten beri. Ve her yemek sonrasında da laf sokardı. Mıncıkladın kalktın, az yedin vs gibi. Bunlar küçük ve önemsiz gibi görünebilir ama zamanla tahammülsüz olmaya başlıyorsun. Ayrı evde kalıyorum yaşıyorum yaşım gereği ve annemle küs de değilim ama yanına gitmek ve telefonda dahi konuşmak istemiyorum.

Benim hayatım neden böyle oldu? Annem takıntı hastası biraz. Bir lafı 10 kere söyler. Banka hesabı açmaya gittiğimde görevli kadını bile 2 dk da bıktırdı tam 5 kere kredi kartı istemiyoruz diyerek. Görevli kadın 2 dk zor dayandı. Ben 32 yıldır bu tarz tuhaflıkların içinde yaşıyorum. Ama bu davranışları minimize etmenin bir yolunu da bulamadım.