Hoşlandığım ama tanımadığım kızla konuşmaya gidince kalbim yerinden çıkacak gibi oluyor, ne yapmalıyım?

Merhaba arkadaşlar bir kız var, gerçekten çok fena hoşlanıyorum. 25 yaşındayım, o da benim yaşlarımda. Ben hayatıma birilerini alma konusunda aşırı seçiciyim, en son biriyle bu amaçla 7 sene önce falan konuştum. Koskoca üniversite boyunca bile 1 kez dahi konuşmadım hiçbir kızla, hatta reddettiklerim bile oldu çünkü kimseye karşı öyle hissetmedim. Neyse ben bu kıza çok fena vuruldum. Etüt merkezinde gördüm kızı ilk kez, bir haftadır falan kaçamak bakışlar atıyorum birazcık belli edebilmek için, niyetim sonrasında muhabbet başlatmaktı. Çok ağırbaşlı biri olduğunu söylemek istiyorum, beni fark etmemesi imkansız fakat benim hakkımda ne düşündüğü hakkında bir fikrim yok. Ama meraktan mıdır bilmem, o da bana bakıyor arada. Dünden beri artık muhabbete girme niyetindeydim, birkaç şey planlamıştım aklımda onunla muhabbete girmek için. Bugün mola esnasında tesadüfen etüt merkezinin biraz uzak bir tarafında karşılaştık, çekineceğim insanlar vs hiç kimse yoktu. 5-6 kere muhabbete gireyim diye zorladım kendimi ama her defasında bedenim beynime engel oldu resmen. Bacaklarım dahi titriyordu belli olmasa da. Her şeyi göze almıştım ama sesimin o titrek halini görmesine yüreğim el vermedi, konuşmadım o yüzden. Kendime engel olamadım öyle heyecanlanırken, heyecansa heyecan, yapacağım dedim ama sesimin nasıl çıkacağını çok iyi biliyordum, o yüzden konuşamadım. O da eğer ki bekliyorduysa konuşmamı, bana içten içe sinirlenmiştir eminim buna. Öyleyse bile haklıdır. Bu arada etüt kapısına kadar ben daha öne geçmiştim yürürken, artık şansımı kaybediyordum. İnanılmaz büyük bir vicdan azabı kapladı içimi ve ne olursa olsun geri döneceğim dedim, döndüm de ama bu defa da telefonla konuştuğunu gördüm. Sonra gerisin geri bir daha geri döndüm etüte ve o andan beri acı çekiyorum resmen. Belki benden hoşlanmıyor bile ama en azından bir şeyleri anlayabilmek için sohbet etmek istiyordum derslerle alakalı vs ama sesimin titreyeceğinden emin olduğum için konuşamadım çünkü nefes alıp verişim bile ölmek üzere olan hastaların kalp grafisinde göründüğü gibi dalgalı, düzensizdi. Kazık kadar adam oldum ama şu halimden çok utanıyorum. Şimdi eğer ki bana karşı ilgisi varsa bile onu hayal kırıklığına uğrattım. Hâlâ bir şekilde toparlamak, konuşmak istiyorum havadan sudan ama onu görünce bile kalbim duracak gibi oluyor. Korkaklık değil bu, korksam konuşmayı göze almazdım, konuşacaktım o heyecanıma rağmen ama sohbet etmeye çalışırken sesimin titremesini duysun, görsün istemedim. Konuşamamaktan bile daha kötü bu benim için çünkü.1 haftadır falan görüyorum kendisini, daha adını bile bilmiyorum. Tüm kalbimle onu istiyorum ama bu sebepten ötürü konuşamıyorum. İçimde tutmaktan deli oldum, eve geldim yemek yiyemedim, o yüzden en azından içimi dökmek istedim. Lütfen yargılamadan yorum yapın çünkü korkmadım konuşmaktan, göze aldım konuşmayı ama soluk alıp vermem inanılmaz kötüleşti o an heyecandan ve sesimi öyle duysun istemedim. Böyle işte, neler söyleyeceğinizi merak ediyorum açıkçası