Yaşadığım acılardan utanıyorum?

Buyuzden partner bulmakta zorlanıyorum. Sanki beni kimse anlamıyormuş gibi hissediyorum. İçimi döküp acılarımı anlatabilecegim birini tanımak isterim ama öyle bir insan yok gibi. Birde maske var yüzümde sanki, acılarımı anlattıgımda bambaşka bir insan çıkıyor ortaya. Gözlerim bakışlarım değişiyor.. bu halimi gizliyorum ve kimseye gösteremiyorum. Sevgili konusunda da kendimi saklamayacagım birini isterim ve beni anlayacak birini. Kendimi kimseye yakın hissedemiyorum. Herkese yabancılaştırıyor acılarım beni.

sizde yaşıyormusunuz bu durumu? Beni anlayan var mı?