Sürekli izleniyor hissediyorum?

Ekşi Sözlük'te bununla ilgili bir entry okumuştum ama kaldırmış. Ama ben kaydetmiştim bir yere. Belki faydası olur

Sözlükçülerin başından geçen doğaüstü olaylar

yorulup ara verdiğim "neler doğa üstü değildir" konulu boş vakit doldurma çalışmama devam ediyorum. bu kısım, doğa üstü olmasa da ürkütücü olabilir. ben dinlerken biraz ürkmüştüm. etkilenebilecekler gardını alsın.

öncelikle,
anadolu kültüründeki bilgeliği severim. görür, gözler ama cevaplarını bilinmezde aramaya yatkındır. bilgelikteki belki de tek kusuru budur. bir örnek vermek gerekirse, yeni doğum yapmış kadın ve yas tutan insan yalnız bırakılmaz. neden diye sorduğunuzda, bu insanların kötücül varlıklarla karşılaşmasından endişe ettiklerini söyler ihtiyarlar. "insanı zayıf anında yakalar" derler. ifade edemeyip doğa üstü kavramlarla ilişkilendirseler de, bu inanışın sebebi bu iki durumda da insanın kırılgan bir evrede olmasıdır. bu insanlar kötücül varlıklara değil, kötücül düşüncelere, zihin oyunlarına yakalanmaya yatkındır demek yabancı gelir. depresyon ve benzeri psikiyatrik sorunlar anadolu bilgeliğinde kendine yer bulamadığı için bunlar da kötücül varlıklarla kurulan ilişki ile açıklanır.

şimdi size ayşe'nin anadolu kültürüyle kötüleşen ve anadolu bilgeliğiyle iyileşen hikayesini anlatacağım. adı elbette ayşe değil. bu topraklarda bir genç kadın. şimdilerde evli, mutlu, çocuklu diye biliyorum. bir zamanlar değilmiş. bir başka deyişle, iyi saatte olsunlarla karşılaşmış.

hikaye bir akşam vakti, güneş batmak üzereyken başlıyor.
ayşe bulaşığı yıkamış, evi süpürmüş, yemek pişirmiş. sonra da oturmuş. ne yapsın. gözleri kapalı, elinde bir kalem... ve defterin üzerinde dakikalarca daireler çizmiş. gözlerini açıp baktığında birbiri üzerine binmiş dairelerden oluşan bir karalama görmüş. bilinçsiz değil ama bilinçli yaptığı bir şey de değil. yine de tuhaf bir rahatlama hissettiğini söylüyor. takip eden günlerde rutin işlerini bitirip oturduğu vakit eli yine kaleme gider olmuş. kalemi defteri yoksa, oturduğu sedirin üzerinde, halının üzerinde parmağıyla daireler çizip durmuş. ayşe'nin yeni edinilmiş bu alışkanlığı çevresindekilerin dikkatini çekse de kimse bir anlam yüklememiş. dalgındır demişler.

ayşe'nin kalemi, parmakları, bir süre sonra daire çizmeyi bırakıp bir şeyler yazar olmuş. önce anlamsız, sonra yavaş yavaş daha anlamlı şeyler. bazen saatlerce kalemle ya da parmağıyla konuşurmuş. kiminle konuştuğunu bilmeden...

neler konuştuğunu sorduğumda çoğunu hatırlamadığını söylemişti. gündelik şeylermiş. anladığım kadarıyla sohbet ediyordu. bir gün, cesaretini toplayıp kimsin sen diye sormuş. parmağı bir süre daireler çizmiş, sonra bir erkek ismi yazmış. nesin diye sorduğunda, ateştenim yanıtını vermiş. ayşe'nin kalemiyle olan sohbetinin ürkütücü olmaya başladığı çıtırtı burada başlamış. ateşten varlıklarla ilgili, çocukluğu boyunca ne duyduysa, ne dinlediyse, kaleminden dökülüyormuş. korkmuş, yine de durmamış.

durmaz. insanın dinleyeni olmayınca parmağıyla da konuşur, kalemle de, ateşle de. inanırım.

bir gün komşularıyla otururlarken ayşe'nin parmağı yine halıda. gözleri kapalı. bir şeyler yazıyor.
birine demiş ki uzun yoldan misafirin var, ötekine evine yeni bir eşya girecek, çekemeyenin var, hanende göz var, nazar var, o var bu var.
komşular durur mu, kahve yapıp yapıp tutuşturmuşlar eline. ayşe bilici olmuş çıkmış. bir yandan parmağının yazdıklarını okuyup bir yandan fincana bakar olmuş. çok konuşuyormuş artık, herkes de can kulağıyla dinliyormuş.
gel zaman git zaman, bir gün yine komşular etrafını çevirmişken, ayşe'nin parmağı başlamış halıda gezinmeye. bir şeyler yazıyor, ama hırsla yazıyor.
"sus sus sus sus sus sus sus sus sus..." kadın zapt edememiş parmağını, yoruluncaya kadar sus sus sus sus sus...
az sonra evin içinde "suuuuuuuuuuuuuuuuus" diye bir çığlık, avazı çıktığı kadar bağırmaya başlamış. sakinleştirmeye çalışmışlar ama ne mümkün. çelimsiz kadın dev gibi güce geldi diyorlar. zapt etmeye çalışanları itip kendini duvarlara vurmuş.
sakinleştirici bilmez anadolu insanı, okunmuş suyu bilir. psikiyatrist bilmez, hocayı bilir, hocayı çağırır. kadında bir hal var demişler, hocam yetiş.

hoca gelmiş, ayşe'yi karşısına oturtmuş. gümüş bir tasın içine su doldurup suya bakmış. suyun içinde ne gördüğünü ben bilmem, anlatılan o ki pek de iyi şeyler görmemiş. kadının bir talibi varmış. ama öte alemlerden... aşık olmuş ayşe'ye, gelin almak istiyormuş. yurdumun doğa üstü varlığı bile aşkta şiddete eğilimli. ne tuhaf şeyler. neyse. hoca ayşe'ye bir muska yazıp üstünde taşımasını söylemiş. aynaya bakma, demiş. sana aynada aşık olmuş. banyoda uzun kalma, su kapı açar. gece banyosu yapma. yalnız kalma. sesini duymazsın ama aklında konuşur, dinleme.

hoca gitmiş. aynaların üstü örtülmüş. kendi yüzüne bakamamış kadın, baktığında yüzünden korkmuş. banyoda gözetlendiğini hissetmiş, suyun açacağı kapıdan korkmuş. parmağını halıya değdirmemiş bir süre, kaleme de dokunmamış. bütün bu önlemlere rağmen, bir gece, karanlığın içinde, evin kapısında bulmuşlar ayşe'yi. siz bir de ihtiyarlardan dinleyin, öyle korku filmlerindeki gibi, beyaz geceliği üzerinde, ayakları çıplak.

içeri çekmişler, bir çığlık patlamış. üzerine kuran okumuşlar, kendini yerlere atmış. eyvahh demişler, korkunç bir şey var. korkuya direnip ayşe'nin üstüne üstüne okumaya devam etmişler. tepki veremeyecek kadar kendini hırpaladığında ancak durulmuş. yatağına götürmüşler, bir süredir dokunmadığı defter baş ucunda duruyor. sayfalarca yazmış, kargacık burgacık hep aynı şey. yaşamın karşıtı, ürpertici bir cümle.

adı çok duyulmuş ama ulaşmanın kolay olmadığı başka bir hocadan yardım istemişler. durumun vahametini duyan hoca, gecenin yarısı demeyip gelmiş ayşe'nin yanına. bir önceki hocanın yaptığı gibi onu karşısına oturtmuş ama ondan farklı bir şey yapmış (anlatanlar bunu önemsiz bir detaymış gibi anlatıyorlar, oysa bence çok değerli bir bilgi).

bu hoca, ayşe'yi karşısına oturttuktan sonra halının etrafında görünmez bir çember çizmiş. ayşe'yi çember içine almış. sonra karşısına oturup bu çemberin içinde güvende olduğunu, korkmamasını söylemiş. gümüş bir kaba su doldurmuş ama yine farklı ve bence önemli bir şey yapmış: ayşe'ye suya bakmasını söylemiş.
dua okuyacağım, korkma. bu çemberde güvendesin. ben okurken suya bak, gözünü hiç ayırma. sana rahatsızlık veren ne varsa bir bir bu suyun içinde toplanacak. hepsinin geldiğine emin ol. onlara isimlerini sor ve o isimleri bana söyle.
ayşe güvende olduğundan emin, gözünü hiç ayırmadan suya bakmış. anlatılana göre birden çok isim vermiş hocaya. hoca demiş ki, ben onları tövbeye çağıracağım. dudaklarını oku. duama katıldıklarından emin ol. tövbe eden bu tasın içinde yok olup gidecek. hepsi gidinceye kadar buradayım.
ayşe hepsinin gittiğini söylediğinde hoca suyu dökmüş. çemberi çözmüş ve ayşe'ye bir muska yazmış. bu sende olduğu müddetçe sana yaklaşamazlar.
...

ayşe'nin ürkütücü doğa üstü deneyimi burada sona eriyor. aynaya baksa da, karanlıkta otursa da, gecenin bir vakti banyo yapsa da korkmuyor. dolayısıyla bir daha böyle bir şey yaşanmıyor.

keramet hocada mı? bana kalırsa evet, bahsi geçen ikinci hocada. sorunla ilgili inancı, çözüm için kullandığı yöntem bilimsel bir yöntem olmasa da keramet hocanın bilgeliğinde. açıklayayım. ama önce, yukarıda yazdığım cümleyi copy paste edeyim de ayşe'nin ne yaşadığını açıklayayım: "insanın dinleyeni olmayınca parmağıyla da konuşur, kalemle de, ateşle de."

ayşe'ye olan bu. ayşe'yi iyi saatte olsunlar değil, sessizlik çarpmış. mutsuzluk, yalnızlık, diyin işte bir şey... çareyi konuşmakta aramış. zihniyle konuşabileceğini, bilinçaltına erişebileceğini bilememiş, kültürün öğrettiği gibi görünmeze yormuş yaşadıklarını. bilicilikle ünlenince konuşma fırsatı bulmuş tabii ama ihtiyacı olan konuşmak bu değil. bu yanlış bir tedavi. zihni kendisine savaş açmış. dozu giderek artan korku, umutsuzluk, parmağıyla konuşmasının tuhaf gerçekliği bir araya gelip çökertmişler işte. ilk hoca, belki tüm iyi niyetiyle yardımcı olmaya çalışsa da korkularını tetiklemiş ve ayşe'ye bir çözüm vermemiş. bir nevi savunmada kalmasını söylemiş. savunma uzun sürdüğünde yıkıcı bir eylem haline gelir. ordu devirir, ayşe ne ki. o da tetiklenmiş korkularıyla, üzerindeki baskıyı arttıracak yasaklarla savunmada kalmış kalabildiği kadar. sonra patlamış. dua okunurken verdiği tepki duaya değil, hala anlaşılmamış olmaya.

ikinci hocanın yaklaşımını ise çok bilgece buldum. yaptığı şeye ben terapi diyeyim, o dua desin. ayşe'nin yaşadıklarına ben insan zihninin çarpıtması diyeyim, o görünmez varlıklar desin, bunların hiç önemi yok. ne yaptıysa inancı ve bilgileri ışığında yapmış ama doğru olanı yapmış.

öncelikle ayşe'nin etrafında görünmez bir çember çizerek ona güvende hissettirmiş. suya bakmasını isteyerek çözümün bir parçası olmasını sağlamış. ona rahatsızlık veren şeylerle, sembolik de olsa, yüzleşmesine neden olmuş. her birinin gitmeyi kabul ettiğini söylediğini bizzat ayşe'nin görmesini istemiş. zihnine, artık korkulacak bir şey olmadığı bilgisini yerleştirmeden bu dua, şifa ya da terapi, adına her ne derseniz, seansını kapatmamış. muskanın onu koruyacağını söyleyerek korkunun soğumasını sağlamış. böyleyken böyle.

bazen, en görünmez, en bilinmez saldırgan zihnimiz. en güçlü savaşçımız yine o.

Çok evde oturup film izliyorsun akıl hastalığına sahip olmak istiyorsun herkesin sana psikopat şizofren olduğunu söylemelerini istiyorsun o yüzdendirki kendini kandırıyorsun farklı hissetmek istiyorsun çok şey istiyorsun