Normalleştirdiğimiz bir çok şeyin sonumuzu için basamak olduğunu hic düşündünüz mü?

Yani ne yapılmalı susup kabulenmeli mi?

Gönül razı değil. Ya onlarla bir olunacak ya da baş kaldırıp hedef olucaksın başka seçenek yok gibi. Bir ömür az bir süre gibi gelir çoğu zaman ama böyle durumlarda saatler yıllar gibi.

Var ama konu bu şu an. Neden kafaya takilacak bir sey mi degil.

Iyi insan bulamıyorum. Bulsam yapısicam ama. Birde çok yoruldum insanlardan.

Mesela en basitinden insanlarla yapici bir dil konuşurum ama onlar yikicı dil kullanmakta ısrar ederler. Bende mi ona öyle olayim yani. Nefret ve sevgi dilinin bulaşicı oldugunu dusunurum ve mumkun oldugunca insanlara olumlu yaklasirim ama yine katı ve olumsuz olmaktan vazgecmezler cogu. Bugun ben sana kotu davranirim sende hirsini başkasindan alirsin bu boyle yayilor. Kalpleri taşlaşiyor yumuşaklik kar etmiyor. Bu yorucu. Banane desem de olmuyor mecburi insanlala muhattap oluyorsun. E onlar gibi nefret dilide kullanmak istemedigimden. Sürekli bir ruhsal şiddette maruz kaliyorsun. Degermi kirmaya. Ne kazaniyorlar ki boyle yapinca.

Anladım haklısınız. Ne ben huyumda vazgecerim nede muhatap olduklarım. Yolum dikenli acıyı kabul edip uğraşıcam galiba. Halsızlığa uğramak acı ama vicdanına ters davranmak katlanılamaz. Daha az acı vereni seçicem. Varsın çiban başi desinler sevmesinler ayrıştirıp eziklesinler. Ben ne olduğumu amacimi ve içimi biliyorum. Zarar degil fayda peşindeyim. Bincillik yerine tüm insanları önemsiyorum. Ölünce nasil olsa hiçbirşe onemli olmuyor sadece ne yaptıgınin önemi var. Ben sadece yaptıklarımla benim. Benliğim için savacağım.

Cocuk benlik değil öğrencilerimi belki guzel yetistirmek icin uğraşirım. 23

Dünya da yeterince insan var bence birde ben getirmeyeyim. Hic gerek yok. Yalnızlik belki ihtimal. Kafa dengim iri olmazsa yola devam.

Neyse saat gec olmus iyi geceler hersey icin sagolun