Neden yaşamak için bir sebep bulamıyorum?

Biliyorum normal böyle düşünce çünkü zamanında okumadım istediğim meslek olmadı.. en kötü çalışmak da olmadı ama sıkıldım ben böyle yaşamakdan

ne gibi en fazla asgari ücretli herhangi bir iş kendine biraz bakım , sosyal yine olamıyorum eş dost çevre kendimi sevemiyorum hiç bir zaman ilişki yaşayıp da evleneceğimi de sanmıyorum araba sürmek v. s ehliyet yurt dışı deneyimi hep imkansız geliyor..

peki kendimi ve işi küçümseyişim ne olacak başkası bir ünlü hayata cirit atarken yaşamaya geldim derken

Bende hiç bir şey yok lise 1 terkim üniv hiç gitmedim ailemde kimse okumadı hiç bir mesleğim yok kafayı yedim inan hiç arkadaşım yok eş dost yok kendimi beğenmiyorum hiç bir açıdan

hiç anlamıyorum ki derslerden ailemde 1 tane lise mezunu yok sadece çalışabilirim ama bu seferde asgari ücretli işi ve kendimi küçük görüyorum aşşağılık kompleksi içindeyim.. evet ailem sorumluluk vermedi bana fakir bir aile ve cahil bir aile annem hayatında hiç çalışmamış babamda öldü..

orada mısın

bahane de yok fare zehiri içeceğim

sen benim girdiğim bunalımı bilmiyorsun galiba duramıyorum ben engelli kısıtlamam var asgari ücretli basit bir iş yapacağım kusurlarımı yencem eş dost bile yapamıcam sorumluluk alamıcam istediğim mesleği yapamıcam taktığım ünlü bir kızda ünlü olsun sosyal olsun erkekler fink atsın araba mercedes sürsün hayatı yaşasın bende hep izleyen mi olayım krize giriyorum ben fare zehiri ile zehirlicem kendimi

eğer okumamışsam istediğim mesleği yapmamışsam sevgilim arkadaşım yoksa hayatta bir hiçsem boyum kısaysa kilo sorunum varsa sorumluluk alamıyorsam sürekli evde bilgisayar oynamaya ünlüleri izlemeye mahkumsam kendimi ezik gibi hissediyorsam böyle yaşamanın anlamı ne 11 sene oldu be depresyon mu olur böyle hayattan soyutlucam kendimi ötekilerde her istediğini yapacak ben sadece izleyeceğim bu mu ben nasıl kendimi ve hayatı sevebilcem söyler misin ne uzun boyluyum ne yakışıklıyım ne güzel bir işim mesleğim var sevdiğim ne 1 arkadaşım var ben nasıl sosyalleşeceğim eş dost yapabileceğim kendimden nefret etmicem söyler misin keşke kalp krizi vursa kanser manser olsam ama olmuyor işte taktığım saplantılı bir kız var instagramda onun sevgili yaptığını bile beklemeden nescafeye fare zehiri katacağım..

doğru diyorsunda ben bunalımdayım 10 buçuk yılım evde odamda hapisde geçti bilgisayar oynarak bazı kişilere bakıyorum ister istemez kıyaslıyorum kusursuzlar zenginler bir de bana bakıyorum engellii kimliğim engelli işim istediğim meslek yok kendim dış görünüş olarak yetersizim böyle nasıl eş dost çevre yapabilir birey büyük adam gibi hissedebilirim engelli işi yapmak bile batıyor bana hiç sosyalleşemeyeceğim aklıma geliyor hep abimin yakamdan düşmeyeceğini büyütmeyeceği gözünde yaşamadan bilemezsin..