Dine inanmak istiyorum ama inanamıyorum? Birçok kez dine girmeye çalıştım, farklı dinleri de araştırdım ve çoğu dini biliyorum. Yerel kabile, bazı pagan veya totemist dinler hariç neredeyse her din hakkında bilgim var. Birçok kez İslam'a girmeye çalıştım çünkü semevi dinler arasında bilime en az ters düşen o oldu.
Ama olmuyor işte inanamıyorum. Bu inanamamak da öyle Allah varsa Afrika niye aç gibi basit sorulardan ötürü değil. Bilinçli bir yaratıcı fikri bana çok saçma geliyor. Bilinç demek biyolojik olarak hayatta kalmamıza yarayan basit bir olgudan ibaret. Bilinç düzeyi hayvanların türlerine göre farklılık gösterebilir. Ayrıca bilinç ötesi sistemler örneğin; karınca kolonisi, bir millet ve toplum bilinci gibi birçok bilincin bir arada oluşturduğu ve hatta bilinç dahilinde bile olmayan sistemler mevcut. Kısacası bir tanrının bilinçli olması gereksiz ve hatta saçma. Tanrının bilincinin olması, onun da bir birey olması ve kendi kişisel özelliklere sahip olması çok saçma geliyor. Ayrıca mutluluk, kızgınlık, üzüntü ve diğer tüm duygular da aynı şekilde insan vücudunun kimyasal bir reaksiyonundan hayatta kalmak için oluşturulmuş birer duygu. Yani merhametli, iyi yürekli, sevecen ya da tam aksine öfkeli gibi sıfatlara sahip olan bir tanrı mantığıma uymuyor. Ayrıca bu duyguların cennete basit olarak olumsuz ve kötü duyguları; acı, üzüntü, kızgınlık... olmayacak şekilde vaad edilmesi de aşırı basit kalıyor. Ayrıca cennette altımdan akacak ırmağı, şarabı, huriyi vaad etmesini bir kenara bırakırsak cennet diye bir yerin var olması bile saçma. Mutlak olgunluğa ermiş bir ruhun, haz (mutluluk veya herhangi bir dünyevi haz değil) durumuna ermesi için huriye şarapa gerek yok. Allah dilediği taktirde bir ruhu sadece var ederek bile sonsuz hazza sahip olmasını sağlayabilir iken bu tarz vaadler oldukça gereksiz. Son olarak ise kusursuzluk mevzusu kafamı karıştırdı. Burada durum biraz paradoksa giriyor çünkü kusursuz olmak da bir nevi kusur. Yani demem o ki; Tanrı asla ben olamaz. Ben olursa, taş olursa, doğa olursa... Bu Panteist bir tanrı demektir ve birey değildir. Şayet ben olamaz ise olmaması bir kusurdur. Umarım anlatabilmişimdir. Demem o ki; bir dine inanmak istiyorum çünkü kendimi ruhsal bir boşlukta hissediyorum ve ritüel yaşamak istiyorum. İnanmadan birçok namaz kıldım ama huşu bulamıyor ciddiye alamıyorum. Bu fikirler ortada kalkar ise inanmak, kalkmaz ise (ki bence kalkmayacak çünkü oldukça kapsamlı birçok fikrimden sadece küçük bir kısmını yazdım) ibadetten alabileceğim huşuyu alabileceğim alternatif bir yol önermenizi istiyorum. Bana yardım eder misiniz? Sonuna kadar okuduydaniz çok çok teşekkür ederim
Ama olmuyor işte inanamıyorum. Bu inanamamak da öyle Allah varsa Afrika niye aç gibi basit sorulardan ötürü değil. Bilinçli bir yaratıcı fikri bana çok saçma geliyor. Bilinç demek biyolojik olarak hayatta kalmamıza yarayan basit bir olgudan ibaret. Bilinç düzeyi hayvanların türlerine göre farklılık gösterebilir. Ayrıca bilinç ötesi sistemler örneğin; karınca kolonisi, bir millet ve toplum bilinci gibi birçok bilincin bir arada oluşturduğu ve hatta bilinç dahilinde bile olmayan sistemler mevcut. Kısacası bir tanrının bilinçli olması gereksiz ve hatta saçma. Tanrının bilincinin olması, onun da bir birey olması ve kendi kişisel özelliklere sahip olması çok saçma geliyor. Ayrıca mutluluk, kızgınlık, üzüntü ve diğer tüm duygular da aynı şekilde insan vücudunun kimyasal bir reaksiyonundan hayatta kalmak için oluşturulmuş birer duygu. Yani merhametli, iyi yürekli, sevecen ya da tam aksine öfkeli gibi sıfatlara sahip olan bir tanrı mantığıma uymuyor. Ayrıca bu duyguların cennete basit olarak olumsuz ve kötü duyguları; acı, üzüntü, kızgınlık... olmayacak şekilde vaad edilmesi de aşırı basit kalıyor. Ayrıca cennette altımdan akacak ırmağı, şarabı, huriyi vaad etmesini bir kenara bırakırsak cennet diye bir yerin var olması bile saçma. Mutlak olgunluğa ermiş bir ruhun, haz (mutluluk veya herhangi bir dünyevi haz değil) durumuna ermesi için huriye şarapa gerek yok. Allah dilediği taktirde bir ruhu sadece var ederek bile sonsuz hazza sahip olmasını sağlayabilir iken bu tarz vaadler oldukça gereksiz. Son olarak ise kusursuzluk mevzusu kafamı karıştırdı. Burada durum biraz paradoksa giriyor çünkü kusursuz olmak da bir nevi kusur. Yani demem o ki; Tanrı asla ben olamaz. Ben olursa, taş olursa, doğa olursa... Bu Panteist bir tanrı demektir ve birey değildir. Şayet ben olamaz ise olmaması bir kusurdur. Umarım anlatabilmişimdir. Demem o ki; bir dine inanmak istiyorum çünkü kendimi ruhsal bir boşlukta hissediyorum ve ritüel yaşamak istiyorum. İnanmadan birçok namaz kıldım ama huşu bulamıyor ciddiye alamıyorum. Bu fikirler ortada kalkar ise inanmak, kalkmaz ise (ki bence kalkmayacak çünkü oldukça kapsamlı birçok fikrimden sadece küçük bir kısmını yazdım) ibadetten alabileceğim huşuyu alabileceğim alternatif bir yol önermenizi istiyorum. Bana yardım eder misiniz? Sonuna kadar okuduydaniz çok çok teşekkür ederim
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Cinsel Yaşam
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
YKS2026
Diğer