Artık benim için hiçbir şeyin önemi kalmadı bitti sadece içimi dökmek istedim belki gören birileri olur :)?

18 yaşındayım. Yakın bi zaman içinde 19 olacağım. Hayata dair düşüncelerim günbegün azalıyor. Ama kimse fark etmiyor. Hayatıma giren bir erkek oldu beni aldattı ve 1.5 sene sonra ayrıldık. Onun yüzünden çevremde arkadaşım kalmadı çünkü arkadaş çevremden beni uzaklaştırdı. Artık bu iğrenç şeylerden dolayı kimsenin sevgisine inanamıyorum kimse beni sevmiyor beni birinci planda tutacak kadar değer vermiyor. Aylardır tek başıma içimdeki iğrenç kaygı duygusuyla yaşıyorum. Sabahları mide bulantısıyla uyanıyorum, çarpıntıyla uyanıyorum. 1-2 arkadaşım var onlarda beni umursamıyor. İçimi döküyorum ya bakmıyorlar ya da aman geçer takma diyip geçiştiriyorlar. Tekrar üniversite sınavına hazırlanıyorum. Bu hisler yüzünden doğru düzgün çalışamıyorum bile başaramamaktan korkuyorum. Bir sürü hayalim var hiçbirini gerçekleştirememekten korkuyorum. Bu ülkede hiçbir ümidim kalmadı. Her gün gelecek kaygısıyla uyanıyorum. Yapmak isteyip yapamadığım, giyinmek isteyip giyinemediğim, gezmek isteyip gezemediğim şeylerin üzüntüsüyle günümü tamamlıyorum. Ben bu yaşıma birdaha gelmeyeceğim. Aileme hiçbir şeyi anlatamıyorum çünkü zaten beni gamsızın teki zannediyorlar ve onların evin içinde olan negatif düşüncelerini saymıyorum bile. Çevremdeki insanlara bakıyorum her yaz tatile gidiyorlar, arkadaşlarıyla günübirlik geziyorlar ben hiçbirini yapamıyorum. Sadece 10 yaşımda tatile gittik onda da ailem kavga ettiği için geri döndük. Kendi sorunlarım yetmiyormuş gibi ailemin ev içindeki negatif enerjisini çekiyorum. 2 senede toplam sadece 3 kere dışarı gezmeye çıktım. Bu stresten bir sürü sağlık sorunum var. Ama masraf çıkarıyorum diye tedavi olmuyorum. Test kitabı almak istiyorum her şey çok pahalı param yok. Sevilmek istiyorum, biri benim güvenimi boşa çıkarmasın beni yarıyolda bırakmasın istiyorum. Anne babaları sayesinde doğduğundan beri 10/10’luk yaşayan kişiler adına çok seviniyorum. Ben hiçbirini yaşayamadım/yaşayamıyorum. Yaşayabilirsem de bu anca yıllarca kendi çabalarımla bir yerlere gelerek olacak. Hep bir çaba sarf etmek zorundayım. 6 aydır bunalımdayım. Ne zaman geçecek diye bekliyorum. Spor yapıyorum, müzik dinliyorum, dizi izliyorum bir şeyler için çaba gösteriyorum ama nafile. Üniversiteye geçebilirsem bu sene tüm aktivitilere katılmak istiyorum hatta bir spor dalına bile başlamak istiyorum. Beni ayakta tutan şeyler sadece bunlar.